8 Οκτ 2007

Απάντηση

Μου ήρθε με email πριν από 10 λεπτά, το δημοσιεύω αυτούσιο
----------

Αξιότιμε κύριε.

Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να σας πω πως δεν γνωρίζω ελληνικά και το συγκεκριμένο email το μετέφρασε από τα αγγλικά η φίλη μου Georgia Antonopoulos της οποίας η οικογένεια διατηρεί το ελληνικό ρεστωράν «Διόσκουροι» στην Αστόρια, απέναντι από το εμπορικό κέντρο “No More” - αν περάσετε ποτέ από τη γειτονιά, μη διστάσετε να το επισκεφτείτε και να δοκιμάσετε το ιμάμ μπαϊλντί του κυρίου Νίκου μόνο με 20$ (= €14,2).

Σας γράφω διότι είδα στο μπλογκ σας ένα κείμενο που με παρουσιάζει ως αιμοσταγές και αδηφάγο ον, και με κατηγορεί για τα μέσα που χρησιμοποιώ για να πιάσω και να φάω το ακατονόμαστο. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Ενδεχομένως να έχετε δίκιο. Δεν επιθυμώ να κρυφτώ πίσω από τις επιλογές του καρτουνίστα – δημιουργού μου, ούτως ή άλλως εδώ και χρόνια αναλαμβάνω απολύτως την ευθύνη όλων των πράξεών μου. Αυτό όμως που με πλήγωσε βαθύτατα είναι η απόλυτη ανικανότητά σας να αντιληφθείτε τη σημασία που μπορεί να έχει μια εμμονή για τη ζωή ενός Κογιότ. Προφανώς θα πιστεύετε και εσείς όπως και οι περισσότεροι, ότι ένα Κογιότ δρα αποκλειστικά βάσει των ενστίκτων του. Όχι κύριε συγγραφέα, όχι κυρίες και κύριοι που σχολιάσατε, έχω απόλυτη επίγνωση της πραγματικότητας, δεν θα καταφέρω ποτέ να το πιάσω το κωλόπουλο, δεν θα το κάνω ποτέ στο φούρνο με πατάτες.

Αλλά αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμά μου να το κυνηγάω.

Σωστά το κατάλαβε ένας ανώνυμος αναγνώστης σας και τον ευχαριστώ. Αν μεταποιήσω λοιπόν κι εγώ το ερώτημα του κειμένου σας, θα σας φέρω σε δύσκολη θέση. "Με ποιον θα ήσασταν? Με τον πρεζάκια ή με την πρέζα? Με τον Δον Κιχώτη ή με τους ανεμόμυλους? Με το ματαιωμένο ή με τη ματαίωση?"

Πολλά είπα.
Εδώ στο αμερική είναι εξαιρετικά δημοφιλής ένας ομόγλωσσός σας, ο Ορέστης Λάσκος.
Σας στέλνω ένα ποίημά του, νομίζω θα σας βοηθήσει.

Μετά τιμής

Το κογιότ

-------

Ορέστη Λάσκου

ΠΑΡΙΣΙ

"Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντα αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.
Λένε γι' αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.
Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ' ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.
Παντού για 'κείνο συζητούσε
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του 'γινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπερό.

Να πάει στο Παρίσι...
Για το ταξίδι αυτό σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.
Να πάει στο Παρίσι...

Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.
Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του Άιφελ
ν' αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ' ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου.
Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σ' ελάχιστο διάστημα ασφαλώς,
θα το βαριόταν.
Και τότε;

Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρέσει
κανείς.

Αντί να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σ' ένα προάστιο
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί από την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.
Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει πάλι.
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι"



----

Υ.Γ. Πολύ χάρηκα που μέχρι στιγμής το γκάλοπ σας πάει χάλια. Με το κείμενό σας δεν μεταπείσατε παρά μόνο δύο άτομα. Υπάρχει ελπίδα.


7 σχόλια:

Soublak.j.j. είπε...

Καλά σε είπε κύριος... Που το είπες μπάτσο το καημένο το κογιοτάκι... Χοντράνθρωπε...

Ανώνυμος είπε...

Τέλειο τέλειο τέλειο τέλειο το ποίημα του Λάσκου και αστείο και θλιμμένο και μάταιο και απ'όλα και δεν ήξερα ότι είναι ποιητής.

abbax είπε...

to kseroume, pote den tha piasei to koyot to beep-beep, pote den tha katsei o vraxos tou sissyfou stin koryfi tou vounou, pote den tha ftasei o Axilleas ti gamo-xelona, pote kati pou exei mesa moustarda den tha ginei "souvlaki", oso ki an thelei...

kai opos eipe kai o wylde (nomizo, alla poios xestike kiolas?): to mono xeirotero apo to na min pragmatopoiithoun pote ta oneira sou, einai na pragmatopoiithoun

ego ofeilo mono, na xairetiso tis aionies prospatheies tou koyot (Hello Mr Wil. E.) kai as min piasei pote tin kathysterimeni, yperixitiki, ypertrofiki kota. Eiste i ebnefsi mas agapite.

Α.Ψ. είπε...

« Χιμαιρολατρεία ή χιμαιροφοβία» ?


Ένα μήνυμα προς το Κογιότ και τον κ. Λάσκο λοιπόν (ας αναλάβει κάποιος τη μετάφραση στα αγγλικά ,παρακαλώ).

- Αγαπητέ κ. Λάσκο,
Πόσες φορές πρέπει να σας πούμε ότι το ωραιότερο πράγμα στο Παρίσι είναι η Disneyland και όχι ο Πύργος του Άιφελ? Έλεος.
Και επιτέλους, ομολογήστε. Σε ποια ηλικία διαβάσατε για πρώτη φορά Καβάφη?

-Αγαπητό Κογιότ,
λύσε μου την απορία. Γιατί το Μπιπ-Μπιπ μπορεί να πάει στο Παρίσι, αλλά το Παρίσι δεν μπορεί να κάνει «μπιπ- μπιπ»?

Και τώρα (απευθύνομαι και στους δυο σας) σας μεταφέρω την εξής αποδομιστική μου σκέψη:
Ίσως , αγαπητό Κογιότ, να μη διακατέχεσαι εσύ από εμμονές, αλλά να είναι το Μπιπ- Μπιπ που πάσχει από μανία καταδίωξης. Ή διαφορετικά, κ. Λάσκο, ίσως το Παρίσι να μη χρειάζεται την έλευση επισκεπτών τουριστικής αστάθειας, προκειμένου να υπάρξει. Δεν υπάρχει ούτως ή άλλως.

Και όλα αυτά, γιατί καμιά φορά η ματαίωση των ονείρων των άλλων πραγματοποιεί αυτόματα τα δικά μας όνειρα.-χάλια φάση, αν ανήκεις στους χιμαιρολάτρεις.

Εβίβα λοιπόν στα ματαιωμένα μας όνειρα !
(εύκολο, μιας και εφιάλτες βλέπουμε συνήθως).


ΜΕ ΤΙΜΗ,

Α.Ψ.

Υ.Γ. Και αν όλα αυτά σας φαίνονται ασυνάρτητα και ελαφρώς ακατάληπτα, φταίει το ότι:
1.κυρίως συμπαθώ το Σάντσο (και όχι το Δον Κιχώτη ή τους ανεμόμυλους),
2.το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το ιμάμ –μπαιλντί (α ρε Κογιότ, φωτιές μας άναψες με τα γαστρονομικά σου απωθημένα).
Αυτά.

abbax είπε...

o alfa-psi ethese ena kairio zitima: min ontos to beep-beep exei apla mania katadioksis kai to koyot einai apla i ensarkosi tis fovias tou kai ara akros fantastiko? (mesa sta plaisia tou kartoon panta) mipos to koyot, os allos Tyler Durden, einai apla mia prosopikotita pou dimiourgise to arrostimeno myalo enos frenovlavous ptinou logo ton apothimenon tou (min ksexname oti einai pouli kai den borei na petaksei) gia na niosei oti kai afto exei mia thesi stin dimiourgia?
sto kato-kato, pos skata stelnei i ACME synexeia paketa sto koyot? pos plironei to koyot? me petres? kai pou tou ta stelnoun? stin triti trypa aristera apo ton kakto? mipos telika to beep-beep exei kourastei tin kathimerinotita tou kai exei efevrei afto to paixnidi? mipos telika to beep-beep plironei to koyot gia na min to pianei oste na apoktisei noima i kata ta alla keni yparksi tou?
mipos na stamatiso ta ligmena?

ΠΟΕΜ ΚΟΝΒΕΡΤΕΡ 69 είπε...

μάλλον υπάρχουν αρκετοί,
που έχουν για στόχο τους ορίσει,
καμπάνια υπέρ του μπιπ-μπιπ,
ποτέ να μη φτουρήσει!
θα ήθελα να συμπαρασταθώ,
"τί άνθρωποι κακοί!" -και γω να πω,
μα δυστυχώς μες το παρίσι
αυτό ο δύστυχος έχω ποθήσει
να φάω το μπιπ-μπιπ ψητό...
ορέστη λάσκο σε καλώ για φαγητό!

Alexandros είπε...

Η ΕΡΗΜΟΣ

«Δε θέλω πλούτη και παλάτια, δε θέλω γιοτ»,
με θλίψη μου είπε μια μέρα το κογιότ.
«Άλλα η ψυχή μου λαχταρά, άλλα ποθεί», μου ειπ’,
«ποθεί να πιάσει μία μέρα το μπιπ-μπιπ.»
Τη θλίψη διάβαζα στα μάτια του, χαρά γιοκ,
του καημένου του κογιότ.
Είναι οι προσπάθειές του, του συφοριασμένου, σαν των Τρωών,
αυτό τρέχει, άλλοι τρων.
Είπε∙ «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη έρημο.
Το παρελθόν πια να ξεχάσω μπιτ για μπιτ.»
Το νου του τρώγει όμως ακόμη το μπιπ μπιπ.