ΤΑΧΥΡΥΘΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

Αχ, αυτό το Παρίσι... Μια ακόμη ιδέα λοιπόν, προερχόμενη από τον αξιαγάπητο Κων/νο (Δ3Ν πΕ8α1ΝεΙ Σto Teλοs) φτιαγμένη με το μεράκι και τη γνωστή ποιότητα του aimof.blogspot.com. Μια ιδέα που έρχεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες επικοινωνίας των λαών σε μέρες δύσκολες, σαν αυτές που ζούμε...



http://www.youtube.com/watch?v=RtnmHwkRTX0


Υ.Γ.
Αυτά για τους στρατευμένους.
Για τους στρατεύσιμους, νέα από το μέτωπο στο http://koukouloforos.wordpress.com

Ανάγνωση

Γεια σας, γεια σας, γεια χαρά σε όλους και όλες! Συγνώμη για την απουσία των 30 ημερών, ήταν πραγματικά κάτι παραπάνω από συγκινητικές οι απαιτήσεις σας για νέα δημοσίευση... Αλλά τι να κάνω ο δόλιος... Δέκα και πλέον μέρες στο κρεβάτι με λουμπάγκο... Και στο καπάκι ο αγώνας για τον επιούσιο... καταλαβαίνετε τώρα... Πάμε λοιπόν! Ομπρός για τον επερχόμενο χειμώνα!


Καιρό τώρα σκεφτόμουνα πως πρέπει να τολμήσω την ανάγνωση ενός ποιήματος και την ψηφιακή καταγραφή της... Αλλά μου φαινότανε κάπως ξενέρωτο αυτό το "Ο Αιμόφιλος Ινφλουέντζας διαβάζει Αιμόφιλο Ινφλουέντζα". Και λίγο εγωκεντρικό... και λίγο επηρμένο... τέλος πάντων, διάφορα άσχημα πράγματα... Τα ξεπέρασα όμως όλα αυτά και αποφάσισα να χαρίσω στο αγαπητό κοινό του aimof.blogspot.com μια αυθεντική ανάγνωση ενός παλαιότερου έργου. Και μάλιστα μία ανάγνωση δίγλωσση, στα ελληνικά και στα γαλλικά!

Πρόκειται για ένα ποίημα πολύ αγαπημένο μου με τίτλο "Ελάτε σιγά, κοιμάται το μωρό", εξαιρετικά πρώιμο (γραμμένο αρκετά πριν τα 24 Σονέτα) που απηχεί τις δυσκολίες μιας πραγματικά διαφορετικής εποχής. Ένα ποίημα πολύ μικρό σε μέγεθος το οποίο όμως γράφτηκε κυριολεκτικά γραμμή-γραμμή σε διάστημα τριών και πλέον μηνών. Η φόρμα είναι εξαιρετικά απλή, αν και νομίζω ότι το ύφος είναι γνώριμο, και θα μπορέσετε εύκολα να εντοπίσετε κάποιες ψιλο-απόπειρες για ένα φλερτάκι με το συμβολισμό (απόπειρες μάλλον αποτυχημένες, για να είμαι ειλικρινής).

Πριν σας το παραδώσω, να ευχαριστήσω από τη θέση αυτή τον φίλο μου Κωνσταντίνο Μ. εκ Παρισίων, ο οποίος με περισσή φροντίδα μετέφρασε το ποίημα στα γαλλικά και μου εδίδαξε υπομονετικά την ορθή παρισινή προφορά.

Ανοίξτε λοιπόν την ένταση και καλή ακρόαση/καλή θέαση!

Άντε μη σηκωθώ να πάω στο Παπουνάνε.

Υποφέρουν οι στίχοι. Συχνά. Με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Ο πιο κλασικός βρίσκεται στα χέρια των ποιητών, όμως εδώ δεν θα μας απασχολήσει αυτό το ζήτημα. Οι ποιητές ας τυραννάν την ποίηση όσο θέλουν, στο κάτω κάτω αυτή φταίει, ας μην τους έκανε παρέα. Άσε που ποιοι είμαστε εμείς στο φινάλε, για να μιλήσουμε επ' αυτού...


Όμως είναι αλήθεια, ότι συχνότερα οι στίχοι υποφέρουν στο στόμα των επίδοξων απομνημονευτών τους. Παρανοήσεις, παρανοήσεις, παρανοήσεις. Κι όταν αρχίζουν και τα τραγουδίσματα, εκεί πια το κακό θεριεύει και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Τι να κάνεις όμως... Είμεθα όλοι κομιστές του κόσμου μας, του συνειδητού και του ασυνειδήτου. Κι όπως πολύ σωστά παρατήρησε και η μαιτρές της ψυχανάλυσης Φρόσω Μπ., με τα υλικά αυτού του κόσμου αναπλάθει ο καθένας από εμάς τους στίχους που ακούει, στη δική του μοναδική εκδοχή.

Πολλές λοιπόν και διαφορετικές οι αιτίες αυτών των παρανοήσεων. Ένα χαλαρό 67% του ελληνόφωνου πληθυσμού (εντός και εκτός Νοτίου Ιταλίας), τραγουδά το "αραπίνες λάγνες ερωτιάρες" ως "αραπίνες μαύρες ερωτιάρες", αδιαφορώντας πλήρως για την έλλειψη οποιασδήποτε επιστημονικής καταγραφής κάποιας άσπρης αραπίνας [καταγραφή που, εδώ που τα λέμε, θα δικαίωνε τον στιχουργό, εξ αντιδιαστολής]. Κι εμείς τι θα κάνουμε; Θα πούμε ότι αυτό το 67% διέπεται από βαθύ ρατσισμό; Ε, όχι, ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν τουλάχιστον άδικο...

Μετά από τριετή έρευνα, η οποία διεξήχθη με απόλυτη μυστικότητα από τους συνεργάτες-ερευνητές του aimof.blogspot.com, ανάμεσα σε ένα απολύτως αξιόπιστο και τυχαίο δείγμα κολλητών φίλων, ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα:

ΕΙΔΗ ΠΑΡΑΝΟΗΣΕΩΝ
(συνοδεύονται από πιθανή ερμηνεία)


-Ομόηχη του αστικού κέντρου

Ο στίχος "άνοιξ' το παραθύρι σου, ξανθέ βασιλικέ μου"

έγινε "άνοιξ' το παραθύρι σου, ξανθέ Βασίλη γιέ μου"

[προφανώς από παντελή έλλειψη παραστάσεων βασιλικού στο παραθύρι]


-Ομόηχη με οικο-ευαισθησίες

Ο στίχος "καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία"

έγινε "τα μαρούλια μια σταλιά / δύο επί τρία"

[εδώ που τα λέμε χάλια λέξη η "καμαρούλα", ορθή η επέμβαση...]

............ομοίως

Ο στίχος "Θά 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη"

έγινε "Θά΄ναι σαν αμπέλι η άνοιξη"

[έχει και κάτι από Ελύτη, όχι;]


-Ομόηχη προς το ποιητικότερον

ο στίχος "somebody put something in my drink"

έγινε "somebody put something in my dream"

[ενδεχομένως λόγω βαθιάς ονειροπόλου φύσεως, πάντως πολύ καλύτερο!]


-Ομόηχη ανιστόρητη

Ο στίχος "δεν έχεις διόλου μπέσα" [για τον κοροϊδοΜουσολίνη]

έγινε "δεν έχεις δυο λουμπέσα"

[ανύπαρκτη νομισματική μονάδα του μεσοπολέμου]


-Ομόηχη αναιτιολόγητη

Ο στίχος "λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι"

έγινε "λιωμένο πάγο τρώω, κολλάει στο χέρι"

[το ζήτημα βέβαια είναι, ποιος είναι πλέον αυτός που κολλάει στο χέρι]


-Περίπου ομόηχη αλλά κοινωνικά αναμενόμενη

Ο στίχος "κερνούσες ούζα και κονιάκ στα καφενεία"

έγινε "περνούσες σούζα και κωλιά στα καφενεία"

[πιθανότατα λόγω περιορισμένου κοινωνικού κύκλου, αποτελούμενου αποκλειστικά από καγκούρια]


-Ομόηχη αλλά ελάχιστα κοινωνικά αναμενόμενη

Ο στίχος "Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους"

έγινε "Θέλει κι οι ζωντανοί να πίνουν το αίμα τους"

[πιθανώς από κακή εμπειρία λόγω προηγούμενης αιμοδοσίας, δηλ στο υποσυνείδητο "κάλιο να το πιω παρά να σας το δώσω κουφάλες"]


-Ομόηχη αλλά ούτε κοινωνικά ούτε στιχουργικά αναμενόμενη

Ο ίδιος στίχος "Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους"

έγινε "Θέλει κι η Ζωντανίνα, πίνουν το αίμα τους"

[όπου η "Ζωντανίνα" είναι κάποιο είδος αιμοβόρικου μικροοργανισμού, το οποίο από άγνωστη γλωσσολογική αιτία συναντάται στον πληθυντικό αριθμό.]


-Ούτε ομόηχη, ούτε αναμενόμενη [ή αλλιώς "ακούω ό,τι γουστάρω"]

Ο στίχος "η λαμαρίνα, η λαμαρίνα όλα τα σβήνει"

έγινε "Η λαμαρίνα, η λαμαρίνα, η λαμαριώ"

[χωρίς να τηρεί κανέναν απολύτως κανόνα / μόνη προφανής, η αναλογία με το "η μαργαρίτα, η μαργαρώ"]

---


Δεν ξέρω, δεν ξέρω... Γελάω πολύ με όλα αυτά. Ναι ναι, συνήθως γελάω, αν και μερικές φορές λυπάμαι τόσο, που τι να πω δεν ξέρω... Κάτι τέτοιες λοιπόν στιγμές, σκέφτομαι μήπως κάνω σαν εκείνο το συμμαθητή του Χάρη, στο 3ο Λύκειο Αμαρουσίου, που του είχε πει κάποτε, απηυδισμένος από τις πανελλαδικές:


-Άσε ρε, άντε μην τα βροντήξω όλα και πάω στο Παπουνάνε!

- Που θα πας;

- Στο Παπουνάνε ρε! Εκεί που λέει και το τραγούδι:

"Στο Παπουνάνε
θα
σημάνουν
οι καμπάνες..."

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Υ.Γ.

1. Όχι πως δεν το πήρατε πρέφα, αλλά εννοείται ότι περιμένουμε πώς και πώς τις δικές σας παρανοήσεις. Όχι τι, έτσι θα τη βγάλετε;

2. Karadimo, eat my dust.

.

Γαμώ την άλγεβρα Boole (ή "Ζήτω η γαλλική κουλτούρα")

Στον αφρό σας έχω βρε αφιλότιμοι! Από την ημέρα που άνοιξε το μπλογκ, όλο ανακαλύπτω καινούρια συνταρακτικά πράγματα και αντί να τα κρατήσω για την party μου, τα μοιράζομαι μαζί σας... Και το "ευχαριστώ"...; Πικρόχολα σχόλια και μπηχτές... Ας είναι, ας είναι... Άφες αυτοίς... Ου γαρίδασι τι ποιούσι...


Σαββατοκύριακο/ έκλεισες το γραφείο/ μονοήμερη απόδραση/ λέμε τώρα... Γρήγορα στο αυτοκίνητο και σε δυόμισι ωρίτσες βρίσκεσαι σε κάποιον εφήμερο κοντινό παράδεισο. Ξαπλώνεις στον αγρό/ τα πουλάκια τιτιβίζουν/ ξαφνικά μια τρομερή σκέψη περνάει από το μυαλό σου. Με μια αποφασιστική κίνηση, απλώνεις το χέρι και ξεπατώνεις την πιο κοντινή μαργαρίτα.

- Γιατί κύριος; Τι σε έφταιξε το καϋμένο το λουλουδάκι; Ε;

-Σόρυ παιδιά, δεν είναι ότι δεν με νοιάζει το περιβάλλον, τουναντίον, κάθε Δευτέρα ανακυκλώνω όλα τα ένθετα... Όμως "κάπου βαθειά μέσ' στην καρδιά, έχω μεγάλο τον νταλκά" και το πτώμα αυτής της άτυχης μαργαρίτας είναι δυστυχώς το απαραίτητο συστατικό για την οιωνοσκοπία μου.

Καλά το καταλάβατε.
Πρόκειται να εκτελέσω το το περίφημο πείραμα "Μ'αγαπά - δεν μ'αγαπά"...


Δοκιμάστε το και σεις:

Πρόκειται για μία πολύ απλή διαδικασία. Το σκίτσο δεξιά ( κατά κει --> για όσους έχουν προβλήματα προσανατολισμού) δείχνει πώς γίνεται: Ξεριζώνουμε μια μαργαρίτα, τραβάμε το πρώτο πέταλο και λέμε "Μ'αγαπά!". Τραβάμε το δεύτερο και λέμε "Δεν μ'αγαπά!". Τραβάμε το τρίτο και ξαναλέμε "Μ'αγαπά!". Τραβάμε το τέταρτο και ξαναλέμε "Δεν μ' αγαπά!". Τραβάμε το πέμπτο και ξανα-ματα-λέμε (σωστά μαντέψατε) "Μ'αγαπά!". Και ούτω καθεξής...

Κάποτε με το καλό τελειώνουν τα πέταλα και εν ολίγοις τελειώνει το παιχνίδι. Ό,τι πούμε τελευταίο, αυτό ισχύει. Σας προειδοποιώ, πριν το παίξετε, ετοιμαστείτε για την πραγματική αλήθεια διότι το παιχνίδι ισχύει 100%, είναι άλλωστε γνωστό ότι το παραδέχεται ΚΑΙ η επιστήμη ΚΑΙ η εκκλησία...

----------

Έτσι λοιπόν έχουν τα πράματα. Δύο καταστάσεις. ON/OFF. Έτσι κάπως τα σκέφτηκε και ο George Boole και έκανε εκείνη την περίφημη άλγεβρα πάνω στην οποία στηρίχτηκαν και οι κομπιούτορες, εκείνη με τις λογικές πύλες και τους πίνακες αλήθειας ... Περνάει ρεύμα / Δεν περνάει ρεύμα... Άμα περνάει βάλε "1", αν δεν περνάει βάλε "0".

Και έτσι κάπως σκέφτονταν πάντοτε και όλοι οι μπάσταρδοι του πλανήτη... Kαι τσουβαλιάζανε τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: Πιστεύει στο θεό / Δεν πιστεύει. Υπακούει στον αφέντη / Δεν υπακούει. Έχει χαρτιά / Δεν έχει.

------------

Απελπίζομαι καθολικά. Δεν μπορεί όλοι να κάνουν το ίδιο. Ψάχνω να βρω τα μοντέλα και σε άλλους πολιτισμούς. Σκατά. Τα ίδια παντού.




Το αγγλικό μοντέλο: She loves me / She loves me not

To ισπανικό: Me quiere / No me quiere

Το σουηδικό: Älskar / Älskar inte




Και πάνω που είμαι έτοιμος να τα παρατήσω, λέω να τσεκάρω και το γαλλικό...
Ωχ... Αμάν... Έχει γούστο...
Ναι, ναι, ναι, ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!!!

EUREKAAAAAA!!!!

Μάλιστα κυρίες και κύριοι, μάλιστα, η γαλλική κουλτούρα αρνήθηκε να καθυποταχτεί στον Bill Gates και τα τσιράκια του. Αρνήθηκε να χωρέσει έναν ολόκληρο κόσμο σε δύο βρωμονούμερα. Σκατά στο δυαδικό σύστημα λοιπόν, σκατά στο μανιχαϊσμό, σκατά γενικώς...

Ζήτω το πενταδικό!


Και ιδού το θαυμάσιο γαλλικό μοντέλο των πέντε απαντήσεων:



A. elle m'aime un peu : (μ'αγαπάει λιγουλάκι)

B. beaucoup : (πολύ)

C. passionnément : (με πάθος)

D. à la folie : (με τρέλα)

E. pas du tout : (καθόλου)




Ναι ρε, τέσσερα καλά κι ένα κακό / Ναι, ρε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία / Ευτυχώς / Ευτυχώς, υπάρχουν και οι γάλλοι / Το παραδέχονται και οι Beatles / Πριν φύγετε, ακούστε την απόδειξη:

www.disobey.net/aimofilia/The Beatles - Hommage à la Marseillaise



Υστερόγραφα

1. Πολύ σωστά παρατήρησε ο Στέργιος ότι, ναι μεν το γαλλικό μοντέλο είναι θαυμάσιο με τις πολλές ελπίδες του αλλά, αν σου κάτσει το "pas du tout", ο πόνος πρέπει να είναι αβάσταχτος...

2. Δεν θα ανεχτώ εξυπνακίστικα σχόλια του τύπου "Πώς ξερουμε ποιο είναι το πρώτο πέταλο της μαργαρίτας για να ξεκινήσουμε από αυτό;"

3. Όποιος διεστραμμένος σκεφτεί ότι αυτό το post είναι μια παραβολή για το τέλος του δικοματισμού και την προώθηση του μοντέλου των πέντε κομμάτων στην ελληνική βουλή, να έρθει τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα του.

Ο Κλάστης, ο Μυριστής και ο Γνώστης

Είχα καιρό να ασχοληθώ μ' αυτό το θεώρημα. Το είχα κλέψει παλιά από τον αδερφό μου και το είχα εμπλουτίσει με ένα κάρο λεπτομέρειες. Ύστερα το παράτησα, γιατί μου την έσπασε με τα φιλοσοφικά του προαπαιτούμενα και τα κοινωνιολογικά του συμπεράσματα... Και χτες το βράδυ, που τα πίναμε με το Μάρκο και τον Κωστή και πιάσαμε τα βαρέα περί "αντικειμενικού" και "πραγματικότητας", αναδύθηκε σαν τη Venus την Κυπρία από τα μέσα μου. Τώρα λοιπόν που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι ήρθε η ώρα του! Ήρθε η ώρα για μια περιποιημένη προδημοσίευση και λέω μάλιστα να του δώσω τον αρκετά πομπώδη τίτλο



ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΗΣ ΚΛΑΝΙΑΣ
(ΤΡΙΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΟΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ)


Μοντέλο 1 (μονάδα)

Έστω άτομο Χ βρίσκεται κλεισμένο σε δωμάτιο (κατά προτίμηση χωρίς παράθυρα). Κλάνει. Στο σχεδιάγραμμα δεξιά βλέπουμε ότι Κλάστης - Μυριστής και Γνώστης ταυτίζονται στο Χ. Δηλαδή αυτός που έκλασε, αποκτά αυτόματα την ιδιότητα του Μυριστή και ταυτόχρονα γίνεται Γνώστης, γνωρίζει δηλαδή σαφέστατα από που προέρχεται η κλανιά.

Στο Μοντέλο 1 (μονάδα), η ασφάλεια στη ροή της πληροφορίας είναι: Απόλυτη





Μοντέλο 2 (ζεύγος)

Έστω 2 άτομα Χ,Υ βρίσκονται κλεισμένα σε δωμάτιο (κατά προτίμηση χωρίς παράθυρα). Ο Χ κλάνει. Στο σχεδιάγραμμα δεξιά βλέπουμε ότι ο Κλάστης Χ, γίνεται ταυτόχρονα Μυριστής και Γνώστης, ωστόσο ο Υ (ο μη Κλάστης) καταλήγει και αυτός να γίνει Γνώστης περνώντας από το στάδιο του Μυριστή. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι τόσο ο Χ όσο και ο Υ γνωρίζουν σαφέστατα από που προέρχεται η κλανιά.

Στο Μοντέλο 2 (ζεύγος), η ασφάλεια στη ροή της πληροφορίας είναι: Απόλυτη




Μοντέλο 3 (ομάδα)

Έστω 3 άτομα Χ,Υ,Ζ βρίσκονται κλεισμένα σε δωμάτιο (κατά προτίμηση χωρίς παράθυρα). Ο Χ κλάνει. Στο σχεδιάγραμμα δεξιά βλέπουμε ότι ο Κλάστης Χ, γίνεται ταυτόχρονα Μυριστής και Γνώστης, ωστόσο οι Υ και Ζ αν και γίνονται Μυριστές, δεν μπορούν ΠΟΤΕ να γίνουν Γνώστες. Μόνος Γνώστης στην ομάδα θα παραμείνει ο Χ. Οι Υ και Ζ θα πορευθούν στο υπόλοιπο της ζωής τους με την απορία: "Ποιος ήταν τελικά ο Κλάστης".

Στο Μοντέλο 3 (ομάδα), η ασφάλεια στη ροή της πληροφορίας είναι: Ανύπαρκτη



Δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε το παράδειγμα. Είτε τρία άτομα βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο, είτε τρεις χιλιάδες, μόνο ΠΟΣΟΤΙΚΑ θα μεταβληθεί η ανασφάλεια μας πάνω στο ερώτημα ποιος είναι πραγματικά ο Κλάστης.

Διότι η ποιοτική μεταβολή έχει οριστικά συντελεστεί κατά τη μετάβασή μας από το μοντέλο του ζεύγους στο μοντέλο της ομάδας.




.

Λάθος σκέψεις στο Αμύνταιο

8 Δεκεμβρίου, Σάββατο. Ξεκινάμε στις 6 τα χαράματα από το Πολυτεχνείο για την προσυγκέντρωση στην Κοζάνη. Η πορεία έχει καλεστεί στο Αμύνταιο για τις 11:00. Έχει περάσει ένας μήνας από τη δολοφονία του αλβανού μετανάστηΊλμι Λατές, πατέρα 5 παιδιών, ο οποίος πυροβολήθηκε εν ψυχρώ από τους συνοριακούς δολοφόνους. Μάλιστα.
Πορεία στο Αμύνταιο. Μάλλον ποτέ ξανά δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο σ'αυτόν τον τόπο. Μαζευόμαστε στην πλατεία, είμαστε καμιά 200αριά, είναι πραγματικά απίστευτο το πώς υπακούμε σ'αυτή την αριθμητική νόρμα...

Και νά' το το Αμύνταιο το πρωί του Σαββάτου. Σχετικά λίγοι περαστικοί, γενικώς χαμογελαστοί, παίρνουν τις προκηρύξεις που μοιράζουμε. Έχουμε κλείσει ένα από τα στενά που οδηγούν στην πλατεία, ωστόσο τα κάποια λιγοστά αυτοκίνητα που προσπαθούν να περάσουν, δεν κορνάρουν. Περιμένουν να παραμερίσουμε εμείς.

Αυτοί είναι λοιπόν οι κάτοικοι του Αμυνταίου. Αιμοσταγείς; Αιμοδιψείς; Συνένοχοι; Δεν ξέρω. Όλοι αυτοί; Είναι τελικά δολοφόνοι, όλοι αυτοί οι ευτυχισμένοι νοικοκυραίοι; Πιθανότατα...

Και ξαφνικά, ανάμεσα σ'αυτές τις σκέψεις, τον βλέπω να στέκεται στη μέση της πλατείας.

"Συνταγματάρχης πεζικού Παπαπέτρου Ιωάννης, αιχμαλωτισθείς υπό βουλγαρικού στρατού την 22/23-9-1944, παρεδόθη εις τους έλληνας κομμουνιστάς παρά των οποίων εξετελέσθη δια λιθοβολισμού την 30-9-1944."

Γύρω μου διάφοροι σύντροφοι και συντρόφισες διαβάζουν την επιγραφή και γελάνε:
"Ναι ρε, καλά τον κάνανε ρε, κι εμείς αυτό θα κάναμε, σκατά στον τάφο του ρεεεεε!!!."

Μάλιστα. Ναι, δεν λέω, πρέπει να ήταν μεγάλο κάθαρμα αυτός ο Παπαπέτρου. Το στομάχι μου όμως έχει τα χάλια του.

Προσπαθώ να αποκτήσω ξανά επαφή με την πραγματικότητα. Έλα τώρα, μην ξεχνιέσαι, η Ιστορία είναι γραμμένη με χιλιάδες λίτρα αθρώπινο αίμα, αν κοιτάξεις δίπλα στο άγαλμα του Παπαπέτρου θα δεις να στέκεται ο δολοφονημένος μετανάστης από τους συνοριοφύλακες, ο Ιλμί Λατές, με τα πέντε παιδιά του, μάλλον δεν θα γιορτάσουν τα χριστούγεννα φέτος, νά'τη λοιπόν, είναι παρούσα η Ιστορία, είναι παρούσα και σου φωνάζει "πάρε θέση τώρα! Λέγε ρε, με ποιον είσαι, με μας ή με τους άλλους;"

Εντάξει, ναι λοιπόν, φταίνε όλοι ή μάλλον φταίμε όλοι, συμφωνώ, σταματήστε! [...]


Κι ο Παπαπέτρου;
Μα είναι δυνατόν να κάθομαι και να σκέφτομαι τον Παπαπέτρου;

Κι όμως δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από την εικόνα, ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ. Ένας άνθρωπος μόνος. Κτήνος, ναι, οκ. Γύρω του άλλοι άνθρωποι με πέτρες στα χέρια. Δεν με ενδιαφέρει ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Ας είναι και οι πιο "νομιμοποιημένοι" λιθοβολιστές του πλανήτη που κλήθηκαν να εκτελέσουν την πιο έντιμη αμεσοδημοκρατική απόφαση του κόσμου. Εξεγείρομαι. Θυμάμαι τη Λία να χαμογελάει, τό 'χαμε συζητήσει παλιότερα, "είναι αυτό που αποκαλούμε δε χιούμαν κοντίσιον" μου είχε πει.

Δε χιούμαν κοντίσιον. Οι χριστιανοί λένε "ο νεκρός δεδικαίωται". Εμείς λέμε "σκατά στον τάφο του". Πιστεύω ότι εμείς έχουμε δίκιο. Όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα. Ναι, φυσικά και θα πολεμήσω για τις ιδέες μου και ξέρω ότι πρόκειται να χυθεί πολύ αίμα. Ωστόσο, δεν θα λιθοβολούσα ποτέ. Κανέναν. Σε καμιά επαναστατική συνθήκη. Και για καμιά μεγάλη ιδέα. Όπως και δεν θα πανηγύριζα για το λιθοβολισμό κανενός. Ποτέ. Και για καμιά μεγάλη ιδέα.


Κάθομαι δίπλα στο άγαλμα. Δεν αφήνω κανέναν να πλησιάσει, υλοποιώντας την απόφαση της συνέλευσης, "να μην πειράξουμε τα μνημεία, για να μην προκαλέσουμε την τοπική κοινωνία". Μέσα μου όμως νιώθω πως φυλάω έναν αιχμάλωτο πολέμου. Κάτι σαν να παίζω σε ταινία του Κεν Λόουτς. Είμαι μέλος μια φανταστικής πολιτοφυλακής που φρουρεί έναν αιχμάλωτο που συνελήφθη στην αδυσώπητη μάχη της ιστορικής μνήμης με τη λήθη. Δεν θα τον πειράξει κανείς, τελεία και παύλα.

---

Είναι Δεκέμβρης του 2017. Το βράδυ, γύρω από τη φωτιά, ζητάω το λόγο, θέλω να μιλήσω ενώπιον της έκτακτης επιτροπής της 6ης πολιτοφυλακής: "Δεν έχω καμιά διάθεση να υπερασπιστώ αυτό το κάθαρμα, σύντροφοι και συντρόφισες. Δεν το κάνω για αυτόν, για όλους εμάς το κάνω. Γιατί αν χτίσουμε τον κόσμο που οραματιζόμαστε με σκατένια υλικά, σκατένιος θά'ναι και ο κόσμος μας. Συγνώμη αν είμαι ο αδύναμος κρίκος στο όραμά σας. Πάντως το δικό μου όραμα δεν είναι αυτό. Και θα την ξαναπαραφράσσω την Έμα Γκόλντμαν / και δεν θα είναι η τελευταία φορά:

If i have to stone to death, IT'S NOT MY REVOLUTION."
.

Εκτροπή και επανοικειοποίηση

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ
Ήτανε που λέτε κάπου γύρω στα 1996 στη Θεσσαλονίκη, όταν μέλη του τότε Ράδιο Ουτοπία (αυτοδιαχειριζόμενο ραδιοφωνικό εγχείρημα που λειτούργησε από το 1988 έως το 1997) αποφάσισαν να ξεκινήσουν έναν κύκλο συζητήσεων γύρω από τη χρήση του Ραδιοφώνου. Τα ερωτήματα ήταν πολλά και πολύ σημαντικά: Η φύση του Μέσου, η σχέση πομπού-δέκτη, ο χειραγωγικός χαρακτήρας της μαζικής μετάδοσης. Και όλα αυτά με τις δέουσες κλεφτές ματιές πίσω στην περίφημη φράση του Μάρσαλ Μακλούαν "The medium is the message".

Αυτοί λοιπόν οι κύκλοι συζητήσεων κατέληξαν να διαχωρίσουν τα Μέσα σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που μπορούμε να τα εκτρέψουμε και να τα επανοικειοποιηθούμε για επαναστατική χρήση και σε αυτά που δεν μπορούμε. Και μέσα σ' αυτή τη διάκριση, τοποθετήθηκε το μεν Ραδιόφωνο στα "καλά" Μέσα (δηλαδή τα εκτρέψιμα και επανοικειοποιήσιμα), η δε Τηλεόραση στα "κακά". Βασικό κριτήριο για αυτή την κατάταξη υπήρξε η απόλυτα κυριαρχική διάσταση της Εικόνας.

Τότε λοιπόν, ο γράφων είχε ψελλίσει μεταξύ άλλων ότι κατά τη γνώμη του αυτός ο απλουστευτικός μανιχαϊσμός ήταν ένα προχειρότατο συμπέρασμα, αποτέλεσμα της μεγάλης παράδοσης και εμπειρίας από τη χρήση του Ραδιοφώνου και ότι αν στη θέση του "Ράδιο Ουτοπία" είχαμε για 8 χρόνια ένα "T.V. Ουτοπία", θα είχαμε καταλήξει σε διαφορετικά συμπεράσματα (κατά το γνωστόν "όταν το πείραμα δεν επαληθεύει τη θεωρία, τότε ξαναγράψε τη θεωρία"...)

Το τι άκουσα, δεν λέγεται...


ΤΟ ΕΥΡΗΜΑ
Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Λίγο - πολύ το ζήτημα ξεχάστηκε. Και εντελώς ανέλπιστα (όπως συμβαίνει πάντοτε στις ιστορίες αυτού του μπλογκ) έπεσα πάνω σε ένα εκπληκτικό εύρημα που μου έφερε τα πάνω-κάτω. Πάνω σε μία "εκτροπή" και "επανοικειοποίηση" που ειλικρινά νομίζω ότι βάζει το ζήτημα της χρήσης της Εικόνας σε νέες βάσεις.

Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο του υπάρχοντος πολιτισμού από τα πλέον εχθρικά προς όσα πρεσβεύει το κοινωνικοαπελευθερωτικό πρόταγμα: Το "σκυλάδικο" τραγούδι. Φαινομενικά, ως Μέσο, απόλυτα απορριπτέο και εντελώς απίθανη η επανοικειοποίησή του με οποιουσδήποτε όρους.

Να όμως που ένας μαιτρ του είδους, ο σκηνοθέτης Δημοσθένης Δημητριάδης, ήρθε, με τη δημιουργία ενός Bίντεο-Kλιπ, όχι απλώς να διορθώσει τα ατοπήματα ενός κακίστου σκυλάδικου τραγουδιού (τόσο από απόψεως πολιτικής ορθότητας όσο και από μουσικολογικής απόψεως) αλλά και να προωθήσει ζητήματα που απασχολούν και θα απασχολούν κάθε μελλοντικό επαναστάτη και επαναστάτρια.


ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ
Εδώ λοιπόν αρχίζει ο δικός σας ενεργητικός ρόλος, που όπως πάντα προωθείται από αυτό το μπλογκ. Δείτε το Βίντεο Κλιπ που ακολουθεί, βρείτε τα 12 σημεία ξεκάθαρης πολιτικής ορθότητας που προάγει και κερδίστε πλούσια δώρα. Οι όροι συμμετοχής ακολουθούν στο τέλος της δημοσίευσης.

Εμείς για να σας διευκολύνουμε, σας δίνουμε 3 από τις 12 σωστές απαντήσεις:

1) Ο ήρωας για ξεπεράσει τον πόνο του καθαρίζει το σπίτι χρησιμοποιώντας Άζαξ και Βετέξ (αντί να παίζει τάβλι στο καφενείο ή να μπεκροπίνει σε κακόφημα μπαρ)

2) Η ζωγραφική του είναι επηρεασμένη σαφώς από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό (και όχι από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό ή κάποιο παρόμοιο ολοκληρωτικό στρατευμένο ρεύμα)

3) Το αντικείμενο του πόθου του φοράει φουστάνι και έχει μούσια (δηλαδή είναι ανοιχτό στην απειρότητα της επιθυμίας και δεν εγκλωβίζεται στα στερεότυπα περί ομορφιάς ή φύλου)


ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

ΟΡΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
Ο διαγωνισμός διενεργείται με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση της Π.Ε.ΓΕ.Π.ΟΡΘΟ.ΠΑΡ.ΤΕΧ. (Προεπαναστατικής Επιτροπής για τη Γενίκευση της Πολιτικής Ορθότητας στις Παραστατικές Τέχνες) σε συνεργασία με το aimof.blogspot.com. Μέλη της Επιτροπής, συγγενείς τους εξ αίματος μέχρι 4ου βαθμού καθώς και συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας της Σεράτιας Μαρκένσες σε απεριόριστο βαθμό δεν μπορούν να λάβουν μέρος στο διαγωνισμό. Οι σωστές απαντήσεις έχουν κατατεθεί στο Συμβολαιογράφο Ευρυτανίας κ. Δημήτριο Μικρούτσικο. Για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό δεν είναι απαραίτητη η αγορά του προϊόντος.


.

Κυκλοφορεί από σήμερα η ταινία "01:26:54"

Δημοσιεύω το newsletter που βγήκε πριν από λίγο ζεστό-ζεστό...
------------

Για την αυτοοργανωμένη αντιεμπορευματική παραγωγή "01:26:54"

Από τις 26 Απριλίου έως την 1^η Μαίου 2006, μια ομάδα 20 περίπου ανθρώπων (κυρίως από τις συλλογικότητες Φάμπρικα Υφανέτ, Μηχανή και +τεχνία-,) στήσαμε την παραγωγή του «01.26.54» στηριγμένοι στις αρχές της αδιαμεσολάβητης, αυτοοργανωμένης, αντιεμπορευματικής δημιουργίας. Χωρίς άδειες και σπόνσορες, με ελάχιστα τεχνικά μέσα αλλά και με την πολύτιμη βοήθεια 170 περίπου φίλων, συντρόφων και συντροφισσών, προσθέσαμε μία ακόμη ταινία στις αποσκευές ενός από τα πιο ενδιαφέροντα εγχειρήματα των καιρών μας: του αγώνα ενάντια στη βεβαιότητα της απόλυτης τάξης.

Η ταινία έχει υποτιτλιστεί σε 10 γλώσσες (+ελληνικά για προβλήματα ακοής) και έχει αναπαραχθεί σε 1700 κόπιες οι οποίες από σήμερα κυκλοφορούν και θα διανέμονται χωρίς αντίτιμο (επικοινωνήστε στο 01.26.54@disobey.net και www.disobey.net/01.26.54.).

Επίσης η ταινία ανέβηκε σήμερα (23/11) ως torrent στη διεύθυνση:

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=170

---------------------------------------

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Βασίλης, φανατικός κινηματογραφόφιλος και οξύ κριτικό πνεύμα, προσπαθεί να πείσει το περιβάλλον του ότι η Λένι Ρίφενσταλ, η κινηματογραφίστρια του Γ’Ράιχ, ήταν ένα υπερεκτιμημένο ατάλαντο κτήνος και όχι μία μεγάλη γυναίκα πρωτοπόρος της 7^ης τέχνης. Βάζει λοιπόν στο μικροσκόπιο το «Θρίαμβο της Θέλησης», την ταινία-σταθμό της Ρίφενσταλ, και προσπαθεί να ανακαλύψει τα αισθητικά της «σφάλματα». Τα πράγματα παίρνουν βέβαια μια απρόσμενη τροπή όταν ανακαλύπτει ότι στη 1 ώρα 26 λεπτά και 54 δευτερόλεπτα της ταινίας …

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ

Α’ ΠΡΟΒΟΛΗ
Κυριακή 25/11/07, 21:00
Δίπλα στη Στοά Μοδιάνο
(Είσοδος από Β.Ηρακλείου)
-----------------------------------

Υ.Γ. Και αυτό είναι το link από το πιο πάνω trailer αναμένεται να ανεβάσει στα ύψη τις πωλήσεις (…) της ταινίας.

http://www.youtube.com/watch?v=z5U5yfN-0JI

-

Περί αστικών μύθων

Οι αστικοί μύθοι είναι διάσημες ιστορίες για αρκούδες (λευκές ή καφέ), με εντελώς άγνωστη προέλευση και απελπιστικά ευρεία κυκλοφορία. Τους συναντάμε σε πολλές και ποικίλες εκδοχές, στη δουλειά, στο σχολείο, στην ξεκούραση, στο παιχνίδι. Ενίοτε μας διασκεδάζουν, συχνότερα όμως μας βγάζουν κυριολεκτικά από τα ρούχα μας.

Προσπαθώντας να τους κατατάξουμε, μπορούμε χοντρικά να διακρίνουμε δύο μεγάλες κατηγορίες: Α) Τους μύθους οι οποίοι κυκλοφορούν ως «επιστημονικά» δεδομένα ή «ιστορικά» ντοκουμέντα και Β) τους μύθους που αναπαράγονται ως καθημερινές ιστορίες που συνέβησαν σε κάποιον φίλο, σε κάποιο συγγενικό πρόσωπο, ή – σε περίπτωση μυθομανίας- στον ίδιο το μεταφορέα του μύθου.

Όμως, τέρμα τα ψέματα.

«Ριγούν τα δέντρα τα βουνά, ριγούν τα κυπαρίσσια,

κι όταν μιλάει αυτό το μπλογκ, τα λέει παλικαρίσια»

Ήρθε η στιγμή της αλήθειας.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Α
Ψευδοεπιστημονικοί ή ψευδοιστορικοί αστικοί μύθοι

1. «Τα ελληνικά δεν έγιναν διεθνής γλώσσα για μία ψήφο» - Εντελώς κλασικό, το μαθαίνουμε το πρώτον από βλάκα καθηγητή στο σχολείο. Ερωτήματα που προκύπτουν εύλογα: Τι θα πει διεθνής γλώσσα; Ενώπιον ποιας επιτροπής θα κρινόταν αυτό; Ποιοι είχαν δικαίωμα ψήφου; Ποιος ήταν ο ανθέλλην που δεν υπερψήφισε;

2. «Η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών λόγω της καταπληκτικής δομής της». - Ω ρε μανούλα μου… Απίστευτη εθνικιστική mega-μπούρδα σε στυλ αρτ-λιακό (κατά πολύ παλαιότερη βέβαια από τον απατεώνα βιβλιοπώλη). Πίσω στα αυτονόητα: Η «γλώσσα» των υπολογιστών έχει μόνο δύο λέξεις, το 0 και το 1.

3. «Ο αη-Βασίλης με την ασπροκόκκινη φορεσιά είναι επινόηση της Κόκα κόλα» - Ιστορία ιδιαίτερα διαδεδομένη στους αντιεξουσιαστικούς κύκλους. Προσοχή! η αποκάλυψη ότι είναι μύθος, προκαλεί αντιδράσεις (ως συνήθως, όλοι είναι σίγουροι για την αλήθεια τους…). Πάντως πρόκειται για εξακριβωμένη μούφα, υπάρχουν πολλές ασπροκόκκινες εκδοχές αυτού του παππού με τα άσπρα μούσια που φέρνει δώρα, ήδη από τον 19^ο αιώνα. Απλώς η πιο γνωστή εκδοχή της γνωστής φιγούρας φτιάχτηκε πράγματι από την Κόκα κόλα και χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε διαφημίσεις τη δεκαετία του ‘30.

4. «Η αλυσίδα Kentucky Fried Chicken (KFC) υποχρεώθηκε με δικαστική απόφαση να αφαιρέσει το “Chicken” από τις ταμπέλες των καταστημάτων της, καθώς εκτρέφει μεταλλαγμένα ακέφαλα κοτόπουλα τα οποία δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «chicken». - Μελλοντολογική παπαριά τύπου «12 πίθηκοι», που προσφέρει όμως καλό ψύλλιασμα για το ζοφερό μέλλον που μας περιμένει με τη γενίκευση της χρήσης της βιοτεχνολογίας.

5. «Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ δεν θάφτηκε αλλά καταψύχθηκε μέχρι να ανακαλυφθεί η θεραπεία της νόσου του» - Ανάλογος με τον προηγούμενο, ψευδοεπιστημονικός - ψευδοιστορικός μύθος. Ωστόσο μπορεί να αποδειχτεί αληθινός στην πράξη καθώς ο μακαρίτης ήταν τόσο κάθαρμα ώστε είναι πιθανόν «να μη λιώσει ποτέ» από τις πολλές κατάρες που θα’χει φάει.

6. «Η Κόκα Κόλα προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων βρεφών στην Αφρική με μια διαφημιστική καμπάνια που προέτρεπε τις μητέρες να αντικαταστήσουν το μητρικό γάλα με Κόκα Κόλα» - Έχουμε χιλιάδες λόγους να τη μισούμε την κωλοεταιρία, δεν χρειαζόμαστε αυτήν την υπερ-κοτσάνα.

7. «Το κογιότ είναι συμπαθητικό και το μπιπ-μπιπ αχώνευτο» - Μεγάλος τηλεοπτικός και κινηματογραφικός μύθος, μπορείτε να διαβάσετε σχετικές προηγούμενες αναρτήσεις στο παρόν μπλογκ.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Β
«Αληθινές» ιστορίες που ντεμέκ συνέβησαν σε κάποιον.

1. Ανατριχιαστικές ψευδοαστυνομικές ιστορίες (γνωστές και ως «σπούκι») .

Γνωστότερη: Κλέφτες οργάνων σώματος. "Ο ξάδερφος του κολλητού μου πήγε σε ένα μπαρ και του την έπεσε μια κοπέλα, πήγαν σπίτι του, το κάνανε, και το πρωί ξύπνησε στην μπανιέρα του μέσα σε πάγο και ένα σημείωμα μπροστά του που έγραφε ΜΗ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑ ΝΕΦΡΟ".
Μάλιστα. Φιλάνθρωποι οι κλέφτες οργάνων. Του άφησαν τουλάχιστον το ένα...

2. Αστείες (λέμε τώρα) ιστορίες με παρεξηγήσεις ελληνικών λέξεων στο εξωτερικό.

Διάσημες δύο εκδοχές.

α) Ο έλλην τουρίστας στην Τουρκία. Ο ήρωας του μύθου πηγαίνει σε ένα καφέ και ανακαλύπτει ότι μπορεί να ζητήσει αναπτήρα λέγοντας «μπιρ τσακμάκ» (=ένα τσακμάκι) και στη συνέχεια ξεθαρρεύοντας ζητάει τασάκι φωνάζοντας «μπιρ Τασάκ» (=ένα αρχίδι) προκαλώντας το γέλιο των παρευρισκομένων.

β) Ο έλλην φοιτητής στην Ιταλία. Ο ήρωας έχει τάχα μου τάχα μου μια συμφοιτήτρια που τη λένε Φρόσω και την πρώτη μέρα στο αμφιθέατρο φωνάζει «Φρόσω, πού να κάτσω;» (προκαλώντας το γέλιο των ιταλών συμφοιτητών λόγω του ότι "φρόσω"(frocio) = ομοφυλόφιλος και "κάτσω"(cazzo) = πέος… (ανατρίχιασε ο κώλος μας από τη μούφα και την κρυοκωλιά).

3. «Αστείο» ονοματεπώνυμο συμμαθητή στο δημοτικό. Έχουν αναφερθεί: Ποθητός Κωλαράκης, Ζαχαρένια Πίπα, Σγουρή Τρίχα, Καλώδιος Σουπερφρέσκος και δεκάδες άλλα. Πάντοτε συνοδευόμενα από την (προσθετική αληθοφάνειας) φράση: "απορώ με τους γονείς του, πώς δεν έκαναν κάτι για να του αλλάξουν το όνομα"...

4. Παράλογα αιτήματα καταλήψεων σε γειτονικά σχολεία: Κλασικός αντιδραστικός αντικαταληψιακός μύθος. Δύο είναι οι κυρίαρχες εκδοχές: 1) "Στο διπλανό σχολείο κάναν κατάληψη, επειδή στο κυλικείο δεν βάζανε αρκετό τυρί στις τυρόπιτες". 2) "Στο διπλανό σχολείο κάναν κατάληψη, επειδή στο κυλικείο δεν είχαν σπαστά καλαμάκια".

Και έπεται συνέχεια...
(περιμένοντας φυσικά και τη δική σας συμμετοχή!)
---

Πριν κλείσω, θα ήθελα να πω το εξής:

Ο φίλος μου ο Μιχάλης -εξαίρετος μεταφορέας αλλά και μέγας κατασκευαστής αστικών μύθων (σ.σ. εικάζεται ότι αυτός επινόησε το «συμμαθητή» Ποθητό Κωλαράκη) - γίνεται έξαλλος κάθε φορά που τον ξεμπροστιάζω στην παρέα. Συνηθίζει λοιπόν να με αποστομώνει με το εξής πολύ απλό:

«Ναι, εντάξει, μπορεί να είναι ψέματα… Ήταν όμως πολύ ωραία ιστορία… Τι κατάλαβες που μου τη χάλασες;»

…

Πράγματι…

Τι κατάλαβα;

.

Επιστολή διαμαρτυρίας

Το παρόν μπλογκ, θέλοντας να διατηρήσει την πολιτική της πλήρους διαφάνειας και δημοκρατικότητας, δημοσιεύει αυτούσιες τις επιστολές παραπόνων που λαμβάνει από τους αναγνώστες του ακόμη και αν διαφωνεί αξιακά με το περιεχόμενό τους.
--------------------------

Αθήνα, 02/11/2007

Κύριε

Διάβασα στο ιστολόγιό σας την δημοσίευση με θέμα "τα αρχαιοελληνικά επώνυμα των Εδεσσαίων" και σπεύδω να σας στείλω την παρούσα επιστολή. Η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας το κείμενό σας, εξοργίστηκα. Ένα κείμενο γεμάτο εξυπναδικισμούς και συγκαλυμμένο αντεθνικό φανατισμό, χωρίς φυσικά να έχει καμία σχέση με οποιονδήποτε επιστημονικό λόγο.
Σκέφτηκα να σας απαντήσω με πληθώρα επιστημονικών επιχειρημάτων αλλά κατέληξα ότι δεν αξίζει τον κόπο. Μόνη μου απορία τελικώς είναι η εξής: Ποιούς σκοπούς εξυπηρετείτε κύριε; Θέλετε να πιστέψομε εμείς οι αναγνώστες ότι είναι τυχαία η δημοσίευση ενός τέτοιου κειμένου αυτήν την περίοδο, που μαίνεται η μάχη για την ονομασία των Σκοπίων;
Ντρέπομαι για σας, όπως φαντάζομαι θα ντρέπονται εκατοντάδες εκατομμύρια ΕΛΛΗΝΕΣ σε όλον τον κόσμο, απόγονοι των Σαλαμινομάχων, των Μαραθωνομάχων, των Μαραθονοδρόμων και των λοιπών ολυμπιακών αθλητών, σύγχρονων ηρώων, που δοξάζουν τη γαλανόλευκη.

Ευτυχώς για όλους εμάς, δεν ανήκετε παρά σε μια μικρή μειοψηφία. Όλοι εμείς συνεχίζομε να κρατάμε ψηλά την δάδα του ελληνισμού. Σας παραπέμπω σε ένα μόνο μικρό παράδειγμα αγνής δημιουργίας της νεολαίας μας του εξωτερικού:


ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.PROUD TO BE GREEK! από Arkadios


Θα το εκτιμούσα ιδιαιτέρως αν δημοσιεύατε το γράμμα μου, αν και αμφιβάλλω αν θα ξαναεπισκεφτώ το ιστολόγιό σας.

Αντώνιος Μυρωνίδης
Δημοσιογράφος
antomyron@gmail.com
τηλ. 210 6423660

-

ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Και πάλι θα ασχοληθούμε (λιγουλάκι) με το ζήτημα της στρατευμένης τέχνης. Για καιρό έψαχνα να βρω μια πολύ δυνατή εικόνα των αγωνιζομένων ανθρώπων στην ποίηση (και μάλιστα στη μελοποιημένη που κάνει και περισσότερη δουλειά από την άποψη της απεύθυνσης). Όσο κι αν φαίνεται παράξενο λοιπόν, τη δυνατότερη εικόνα δεν την εντόπισα στο Ρίτσο ούτε στο Βάρναλη. Δεν λέω, καλό το ¨΄Οταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο", αλλά είμαστε και μιας ηλικίας, κομματάκι δύσκολο να πειστούμε...

Την πιο δυνατή λοιπόν εικόνα, τη βρήκα σε έναν από τους πιο διάσημους (και φυσικά μελοποιημένους) στίχους του Ελύτη:

"Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά
στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει"

(ή αν προτιμάτε την τραγουδιστική εκδοχή του Μαρκόπουλου: "στα δόντια τους ο ήλιος σπα-σπα-σπα-ρταρα-α-ει")

Και πορευόμουν μ'αυτό και έλεγα "αχ τι ωραίο, αχ τι δυνατό" και άλλα τέτοια όμορφα...

Να όμως που το interaction μέσα από αυτό το blog με έφερε μπροστά σε μία νέα ανακάλυψη.

Σε σχόλιο κάποιου/ας ανώνυμου/ης αναγνώστη/στριας ανακάλυψα ένα καινούριο μικρό διαμάντι. Ένα μελοποιημένο αγγλικό ποίημα της οικογένειας Bendaly από τo Λίβανο, το οποίο μιλάει για το ζήτημα των αγωνιζομένων ανθρώπων σε εντελώς νέα βάση: Οι αγωνιστές δεν είναι τιτάνιοι και εξωπραγματικοί αλλά απλοί καθημερινοί άνθρωποι, γεμάτοι πάθη και ανησυχίες. Και ως τέτοιοι, είναι άνθρωποι που χωρίς καν να το ξέρουν δημιουργούν προβλήματα. Στο κατεστημένο, στους εφησυχασμένους, στην κυριαρχία της απόλυτης τάξης.

Παρακαλώ δώστε την πρέπουσα προσοχή στις επαναλήψεις, δύο φορές ο πρώτος στίχος και τρεις ο δεύτερος, (όλα σε άψογα αγγλικά):

Thinking about the guys who made only troubles
Thinking about the guys who made only troubles

they ignore what they are doing
they ignore what they are doing
they ignore what they are doing


[Απολαύστε το στο γιου τιούμπ]

http://www.youtube.com/watch?v=-7F40MVG0Wc

-

Τα αρχαιοελληνικά επώνυμα των Εδεσσαίων

Πολύς ντόρος για την ονομασία του ακατονόμαστου γειτονικού κράτους στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας. Επιχειρήματα ένθεν και ένθεν, διπλωματικά τρυκ, μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Όμως το ζήτημα, φίλες και φίλοι, δεν είναι πολιτικό αλλά καθαρά επιστημονικό. Και ως τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία, χωρίς εθνικιστικές κορώνες αλλά και χωρίς αντεθνικούς αφορισμούς. Το μπλογκ μας θα επιθυμούσε να συμβάλει, με το ελάχιστο των δυνατοτήτων του, στην επιστημονική συζήτηση των γλωσσολόγων και να παραθέσει ένα συνταρακτικό ντοκουμέντο: Μία ηχογραφημένη ανακοίνωση της Διεύθυνσης Δασών Νομού Πέλλης, η οποία μιλάει από μόνη της. Πενήντα εννέα τυχαία επώνυμα κατοίκων της Έδεσσας αποδεικνύουν περίτρανα την ελληνικότητα της περιοχής, μιας περιοχής που δεν ήρθε ποτέ σε καμία απολύτως επαφή με οποιονδήποτε άλλον πολιτισμό πέραν του αρχαιοελληνορθοδόξου.

Ακούστε την ανακοίνωση κάνοντας "κλικ" στο λινκ
www.disobey.net/aimofilia/anakoinwsh.mp3

Για όσους έχουν προβλήματα ακοής ή δεν έχουν ηχεία, η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Παρακαλούνται οι κύριοι

Τομπίτσκας, Λισίτσκας, Κατσίτσκας, Τόντσης, Λούσης, Τσακόντσης, Μπουκουβάλας, Πούπος, Κάντσης, Παζαρνίτσας, Μπουτγκάρης, Τζιτζιφίρης, Σηκουβάρας, Κούκος, Δούμτσης, Μασλίγκας, Βουκογιάντσης, Πάτκας, Βόλτσης, Κίτσκας, Μπόιτσης, Κίτσος, Τσίτσος, Σαρακίντσης, Σαμαρέντσης, Πατσούκας, Παπατούσης, Τούσας, Τσαρβένας, Μπαξεβάνης, Γκανάτσος, Γκάκτσης, Μπογόιτσης, Δούιτσης, Ροδίχτσης, Πασλαμούσκας, Κιάιτσης, Γιάντσης, Ζιρπιάδης, Λουσιώτης, Στανίσης, Παπατζίκος, Βιμπράντσης, Γιόσης, Τόιτσης Λιόσης, Μπέλκας,

καθώς και οι κυρίες

Παζάτσκα Ρίτσκα, Ποζαρέντση Σάσκα, Μπίντσικα Μένα, Μπίτζου Ντίγκα, Πουλιάκη Ντάγκα, Γώγου Σάσκα, Γκόπτση Βάνα, Τότλη Σίικα, Τράπκου Τσάντα, Μπέλβα Γκίτσκα, Κουκούρη Μίικα και Τόλκα Τσάνα

να προσέλθουν.»

--------------------

σ.σ. Παρακαλούμε να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα εντελώς αρχαιοελληνικά:

«Βουκογιάντσης»
[προφανώς από το αρχ. «βουκόλος» και τη δωρική παραγωγική κατάληξη –γιάντσης (προϊστάμενος), επομένως «βουκογιάντσης» = ο τσέλιγκας]

«Πασλαμούσκας»
[παραφθορά του «παρισλαμούσκας» προφανώς από τα παρά + ισλάμ + ούσκας (αυτός που τρώει), επομένως «πασλαμούσκας» = ο τουρκοφάγος]

Ευχόμαστε στην Επιστήμη τα καλύτερα δυνατά συμπεράσματα.

-

ΤΑ ΚΑΚΟΚΑΛΑΝΤΑ - ένα χαράκωμα στην επικοινωνιακή μάχη των Σημείων

Από μικρό με άρεζαν τα κάλαντα, συνέχισαν να μου αρέσουν και μετά. Ναι, εντάξει το παραδέχομαι, είναι στενά συνδεδεμένα με τη χριστιανική θρησκεία, υποτίθεται ότι μας φέρνουν το χαρμόσυνο μήνυμα της έλευσης του μεσσία και διάφορα άλλα τέτοια φρικτά εσχατολογικά, όμως αυτό δεν είναι παρά η μια τους πλευρά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, στην προχριστιανική τους μορφή, δεν ήταν παρά τραγούδια για την έλευση του νέου έτους, για τις καλένδες του Ιανουαρίου - εξ’ ού και τ' όνομά τους.

Αυτό πάντως που αισθανόμουν όλο και περισσότερο μεγαλώνοντας, ήταν ότι τα κάλαντα ως διαδικασία και πέρα από το περιεχόμενό τους, αποτελούν μια ακόμη μορφή κοινωνικής νομιμοποίησης της συνεύρεσης και του τραγουδιού στο δρόμο, έχουν κατά συνέπεια τη δυνατότητα, όπως κάθε τέτοια συνεύρεση, να κυοφορήσουν απρόσμενες ανατροπές.

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, έπεσα πάνω στα κακοκάλαντα.

Η ιδέα γεννήθηκε στο Βερολίνο το 2005 όπου ο Fil και η Χριστίνα (the wise men) πάνω σε μια δημιουργική έξαρση τα γέννησαν και τα κατέγραψαν με έναν απελπιστικά πρωτόγονο -για τα μουσικά και τεχνολογικά δεδομένα τους- τρόπο, ο οποίος βέβαια καταλήγει σε ένα απολαυστικό αποτέλεσμα. Κάλαντα στραβά, κάλαντα φάλτσα, με μπερδεμένες τις μουσικές τους, με επεμβάσεις στους στίχους και διάφορα άλλα.

Οι πραγματικές διαστάσεις των κακοκαλάντων φάνηκαν μόλις το πρότζεκτ βγήκε από τα σπίτια και κατέβηκε στο δρόμο. 24 Δεκεμβρίου 2006. 16 ανισόρροποι/ανισσόροπες υπό τη διεύθυνση του Αλεξ.Ε (μια διεύθυνση αποκλειστικά "μουσική" και ταυτόχρονα βαθειά αντιεξουσιαστική...) βγήκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και τα έψαλαν.

Τα κακοκάλαντα δεν αποτελούν "προπαγάνδα" με καμία του όρου έννοια. Την απειροελάχιστη "εν δυνάμει" ανατρεπτικότητά τους, τη στηρίζουν στο παράδοξο της ίδιας της ύπαρξής τους, στην έκπληξη που προκαλούν στον κόσμο.

Τα κακοκάλαντα θα κατέβουν και φέτος στο δρόμο. Χωρίς καμιά ανάγκη για ανταπόδοση, χωρίς κανένα "φιλανθρωπικό" σκοπό, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την περίφημη κατακλείδα των ποντιακών καλάντων:

"Δέβα σο ταρέζ κι έλα σην πόρταν

δώσ' με το παχτσίς κι ας πάω δεβαίνω"

δείτε τα:




http://www.youtube.com/watch?v=V0Afdynhd9w

Για την εξουσία του συγγραφέα: Κογιότ εναντίον Μπιπ-μπιπ

Η ιστορία παραμένει ίδια από κτίσεως κόσμου. Ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη μπροστά σε ένα δίλημμα και στη συνέχεια με διάφορα τεχνάσματα τον σέρνει σε ταυτίσεις που τον αποπροσανατολίζουν από το αρχικό ερώτημα. Το έχει κάνει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη, ορθώνοντας το δίλημμα Κρέοντας (=Εξουσία) εναντίον Αντιγόνης (=Αγάπη) ενώ στην πραγματικότητα πίσω από το κείμενο βρίσκεται το δίπολο Κρέοντας (=Ανθρώπινος Νόμος) εναντίον Αντιγόνης (=Θεϊκός Νόμος). Το σχετικό ζήτημα ήταν καυτό στην εποχή του και για όσους/όσες δεν το γνωρίζουν ο Σοφοκλής δεν είχε καθόλου μα καθόλου προοδευτική θέση. Εύκολα και γρήγορα λοιπόν, με τη χρήση της Αγάπης και την προβολή των δεινών της Αντιγόνης (η οποία κατά τα λοιπά είναι συμπαθέστατη), μισούμε τον Κρέοντα και επομένως καλά τα λέγαν οι παπάδες και μαλακίες λέγαν οι σοφιστές.

Αυτού ακριβώς του ιδίου τεχνάσματος μετήλθαν ανά τους αιώνας δεκάδες συγγραφείς.

Το αυτό έπραξε και ο καρτουνίστας Chuck Jones, γνωστός από το περίφημο δίπολο "Κογιότ εναντίον Μπιπ-μπιπ", και κατάφερε να παρασύρει εκατομμύρια τηλεθεατών στη λατρεία ενός αιμοσταγούς και αδηφάγου Κογιότ απέναντι σε ένα αδύναμο και αναξιοπαθές Μπιπ-Μπιπ...

Υπερβολές;
Για να δούμε.

Φανταστείτε πως δεν ξέρετε τίποτε για το στόρυ. Σας λέει λοιπόν κάποιος ότι σε ένα μυθιστόρημα υπάρχουν δύο χαρακτήρες: Ο κυνηγός και ο κυνηγημένος. Ο πρώτος προσπαθεί να φάει τον δεύτερο. Μάλιστα.

Ο πρώτος χρησιμοποιεί όλα τα δυνατά μεταφορικά μέσα: Πατίνια, Ποδήλατα, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα, ανεμόπτερα, αεροπλάνα, πυραύλους.

Ο δεύτερος χρησιμοποιεί μόνο τα πόδια του.

Ο πρώτος είναι οπλισμένος με τα πάντα: Σφεντόνες, τόξα, τουφέκια, οπλοπολυβόλα, κανόνια, TNT, νιτρογλυκερίνη, βιολογικά όπλα

Ο δεύτερος είναι οπλισμένος μόνο με την ταχύτητά του.

Ο πρώτος καταστρώνει πολυμήχανα σχέδια, φτιάχνει λεπτομερείς χάρτες, ελέγχει τις καιρικές συνθήκες, επεμβαίνει καταστροφικά στο περιβάλλον.

Ο δεύτερος ξέρει μόνο να ειρωνεύεται τον κυνηγό του.


Και τώρα ήρθε η ώρα
για μια γρήγορη ματιά
στην ιστορία του ανθρώπινου γένους.

Με ποιον θα ήσασταν;

Με τον Γολιάθ ή με το Δαβίδ;
Με τους αμερικάνους ή με τους βιετναμέζους;
Με τους μπάτσους ή με τους διαδηλωτές;
Με τις πολυεθνικές ή με τις κομμούνες;
Με την τεχνολογική εξέλιξη ή με τα υπό εξαφάνιση είδη;

Λέγε ρε!
Με ποιον είσαι;

Με το Κογιότ ή με το Μπιπ-Μπιπ;

---



(και ένα link για τους νοσταλγούς)
http://www.youtube.com/watch?v=KJJW7EF5aVk