9 Φεβ 2009

Άσμα ασμάτων

Για να σε προλάβω, ω κακόπιστε αναγνώστη!
Προφανώς και έχει να κάνει με όσα ζήσαμε τους τελευταίους 2 μήνες / Προφανώς και έχει να κάνει με αυτό που βιώνουμε τώρα / Προφανώς και έχει να κάνει με το ότι η αισθητική μας δεν είναι μία, ενιαία και αμετάβλητη.
Προφανώς.
Με αυτές λοιπόν τις παραδοχές υπό μάλης, νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να βρω κάποιο καλύτερο κείμενο για να περιγράψω το κλίμα των τελευταίων ημερών / Όπως το έζησα στην Αθήνα στην κατειλημμένη λυρική σκηνή / Όπως το ένιωσα στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων / Όπως το βιώνω γύρω μου, με τους φίλους και τους συντρόφους μου.

(Ρε κάντε κάτι, πάλι βουτάω στο μελό λέμε... α πα πα!)


Ένα ποίημα από την Μιράντα Παπαδοπούλου / με άδεια προδημοσίευσης /
άνευ λοιπών εξηγήσεων / γουή ωλρέντυ χεντ ηνάφ /





ΝΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ


Πρέπει να φτιάξουμε
Τη Νέα Διεθνή Γραμματική.
Ένα άρθρο για τη γυναίκα, τον άντρα, το παιδί
το σύννεφο, το δέντρο, το λιοντάρι.
Να επινοήσουμε νέους συνδέσμους
Ισχυρότερους μεταξύ μας.
Να παραβλέψουμε όπου χρειάζεται
Τους αντιθετικούς.
Και στις αντωνυμίες να υπάρξει καταμερισμός
Απόλαυσης κι ευθύνης.
Να δοθεί έμφαση στο εμείς.
Το τρίτο πληθυντικό πρόσωπο
Να υποστεί τη δικαιοσύνη των υπολοίπων.
Να αναδείξουμε τη δυναμική των μετοχών.
Τη διαχρονική τους διάσταση.
Για παράδειγμα, ο εξεγερμένος.
Τα ουσιαστικά να απαλλαγούν
Από κάθε μεταπρατική αξία.
Ορισμένα να καταργηθούν.
Τα επίθετα να τεθούν στην υπηρεσία
Της ποίησης ανάμεσά μας.
Να πάρουμε πίσω τα μόρια οξυγόνου
Που μας έκλεψαν.
Να ξεκαθαρίσουμε τις προθέσεις μας.
Να δούμε τι μέρος του λόγου είναι ο καθένας.
Τέλος, τα ρήματα και τα επιρρήματα
Να γράφονται με κόκκινο.
Οι πράξεις να ξεπηδούν
Ανάμεσα απ’ τις λέξεις.

-

5 Φεβ 2009

Παίρνω το τραίνο της γραμμής...

...παίρνω το αεροπλάνο...


και φεύγω φεύγω φεύγω

πάω στην κατάληψη της Λυρικής Σκηνής
ναι, οκ, καταλαβαίνω
δράσε τοπικά, σκέψου παγκόσμια
αλλά πώς μπορείς να αντισταθείς σε συζήτηση με θέμα:
"Καλλιτέχνης, εργάτης της Τέχνης, ή τι άλλο;"


Απίστευτα πράγματα/ θα τα ξαναζήσουμε;/ πολύς κόσμος, διαφορετικός/ εξεγερμένοι, εξεγερμένες/ μυρωδιά Δεκέμβρη παντού/ τα ζητήματα ανακατεμένα/ καλλιτέχνες του κυρίαρχου πολιτισμού/ τεχνικοί και τεχνίτες/ κάποιοι έτοιμοι για ρήξεις/ οι ταυτότητες σε αμφισβήτηση/ δεν είπαμε δα ότι θα τα κάνουμε και όλα με όλους/ ναι, εντάξει, ίσως είναι μια απλή ανταλλαγή απόψεων/ ενδεχομένως όμως να βγει και κάτι.


Η σαλάτα όχι πάντοτε γοητευτική
-καμιά ωραιοποίηση!-
τα νοήματα συχνά χάνονται
και η κούραση θερίζει
η συνέλευση αρχίζει στις 21:30 και τελειώνει στις 2:00
αλλά αν δεν βρέξεις κώλο δεν τρως ψάρια...

πάντως η προσπάθεια σπουδαία
ή τουλάχιστον
αξίζει στα σίγουρα


Αν είστε στην Αθήνα, λοιπόν
ελάτε, ελάτε, ελάτε!




Υ.Γ. Μανόλη το υποπτευόμουν, ήταν θέμα χρόνου, αλλιώς δεν θα το'γραφες στον επίλογο...

24 Ιαν 2009

Γαμώ το Δεκέμβρη





...
...
...

(ίσως κάτι γίνεται με αυτόν / το παλεύω / θα ενημερώσω σύντομα)

...
...
...

14 Δεκ 2008

ΤΑΧΥΡΥΘΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

Αχ, αυτό το Παρίσι... Μια ακόμη ιδέα λοιπόν, προερχόμενη από τον αξιαγάπητο Κων/νο (Δ3Ν πΕ8α1ΝεΙ Σto Teλοs) φτιαγμένη με το μεράκι και τη γνωστή ποιότητα του aimof.blogspot.com. Μια ιδέα που έρχεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες επικοινωνίας των λαών σε μέρες δύσκολες, σαν αυτές που ζούμε...



http://www.youtube.com/watch?v=RtnmHwkRTX0


Υ.Γ.

Αυτά για τους στρατευμένους.
Για τους στρατεύσιμους, νέα από το μέτωπο στο http://koukouloforos.wordpress.com

8 Δεκ 2008

Ποίηση της Σιδώνος 1948



Τούτη εποχή / του εμφύλιου σπαραγμού
δεν είναι εποχή για ποίηση /και άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι να γραφή /είναι ως να γραφόταν
από την άλλη μεριά / αγγελτηρίων θανάτου
γι' αυτό και τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε — άλλοτε — δεν ήταν)
κι είναι — προ πάντων —
και τόσο λίγα.


Ν. Εγγονόπουλος "ΕΛΕΥΣΙΣ", 1948



"Α, δεν μ' αρέσει το πολύστιχον αυτό,
εκφράσεις τοιούτου είδους
μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες

ίσα ίσα τώρα περιμένω κι απαιτώ
να σηκωθούν οι ποιητές
να γράψουν ποιήματα φλεγόμενα
να μπουν οι στίχοι τους στα οδοφράγματα
να βάλουν στο έργο τους όλη τη δύναμή τους"


έτσι είπε και το δάχτυλο κουνούσε
και χίλιες σκέψεις μου περνούσαν απ' το νου
"καλά τα λέει" σκεφτόμουνα
κι ύστερα "μπα, ανοησίες"
κι αμέσως πάλι "έχει δίκιο το παιδί"


μα όλα αυτά είχανε λίγη σημασία
γιατί εν τέλει όποιο κι αν είναι το σωστό
πώς να γράψει κανείς αυτές τις ώρες
χωρίς να φρακάρει
το πληκτρολόγιο
απ' το χώμα


πώς να γράψει κανείς
έστω και δυο γραμμές



με την πέτρα στο χέρι