26 Φεβ 2010

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Αμ τά'λεγα εγώ... Τά'λεγα αλλά ποιος με άκουγε... Άντε τώρα να τα χωρέσεις όλα αυτά στο μοντέλο "Κράτος και Κεφάλαιο"... Άντε τώρα να βρεις ποιοι είναι οι σύντροφοι, ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι οχτροί... Άντε τώρα να δούμε πού θα τους χωρέσουμε τους 49 διανοούμενους κολλητούς των εκδόσεων ΑΓΡΑ... Εντάξει, "δεκανίκια του συστηματος, τσιράκια του Κεφαλαίου και του Κράτους", θα μου πείτε... Κάπως ανώδυνα όμως ξεμπλέκουμε, στριμώχνοντάς τους στο δίπολο αυτό, ν΄ές πα?

Κι εκεί που η ξεφτίλα δεν έχει όριο, είναι όταν έρχεται η "
ιστορική εφημερίδα της αριστεράς Η ΑΥΓΗ, πάντα στο πλευρό των εργατικών αγώνων", και κόβει το κείμενο του φίλου μου του Κώστα του Δεσποινιάδη που τα χώνει στους 49 διανοούμενους και θα μου πείτε χεστήκαμε για τις αστικές φυλλάδες -δεξιές κι αριστερές- και θα σας απαντήσω κι εγώ "οκ, μόρτες και μόρτισες, τα λέμε τότε μετά την επανάσταση!".

Ακολουθεί λοιπόν το κείμενο του Κώστα. Πριν σας το παραδώσω, κάνω μια μικρή επισήμανση:



ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΤΕ ΘΕΡΜΑ όσοι και όσες γράφετε αυτές τις ημέρες για την υπόθεση του Ντίνου Παλαιστίδη και το κείμενο των 49 διανοούμενων, ΝΑ ΜΗ ΒΑΖΕΤΕ ΤΗ ΛΕΞΗ "ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ" ΣΕ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ.

Γιατί γύρω από αυτά τα εισαγωγικά μαίνεται ένας σημειολογικός πόλεμος, πολλά χρόνια πριν γραφτεί το κατάπτυστο κείμενο των 49... Και είναι αυτά τα εισαγωγικά, που μπορούν να οδηγήσουν στην εσφαλμένη θέση ότι αυτοί οι διανοούμενοι είναι "ψεύτικοι", ότι δεν τους αξίζει ο τίτλος "διανοούμενοι" επειδή είναι "μοχθηροί", σε αντιδιαστολή με τους άλλους, τους αυθεντικούς, τους αγαθούς διανοούμενους, που επάξια κερδίζουν με το έργο τους το ISO κοινωνικής ευαισθησίας...

Διανοούμενοι λοιπόν.
Σκέτο.
Εκτός εισαγωγικών.
Διανοούμενοι πραγματικοί.
Ενίοτε στο πλευρό του Κεφαλαίου
του Κράτους
της Κυριαρχίας
της Αυτοκρατορίας

Όπως θέλετε πείτε το.

Αλλά διανοούμενοι.



------------


Οι 49 διανοούμενοι και ο απολυμένος Ντίνος Παλαιστίδης
του Κώστα Δεσποινιάδη


Μα οι κατάλληλοι άνθρωποι πάντοτε βρίσκονται – δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Μανώλης Αναγνωστάκης

Στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (και δύο μέρες μετά αναδημοσιεύτηκε στην Αυγή) ένα «Κείμενο υποστήριξης των εκδόσεων Άγρα» υπογεγραμμένο από 49 διανοούμενους (πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεταφραστές κ.ά.). Βλέποντας κανείς τον τίτλο του κειμένου, θα υπέθετε εύλογα ότι οι εκδόσεις Άγρα και ο Σταύρος Πετσόπουλος διώκονται για κάποιο βιβλίο που εξέδωσαν, κινδυνεύουν με δίκες και καταδίκες, και –όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση- οι διανοούμενοι του τόπου συσπειρώνονται στο πλευρό του εκδότη. Διαβάζοντας όμως το μικρό κείμενο που προηγείται των υπογραφών, διαπιστώνει κανείς ότι η αφορμή είναι άλλη (η απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου των εκδόσεων Άγρα Ντίνου Παλαιστίδη και οι συνακόλουθες κινητοποιήσεις συναδέλφων του για την ανάκληση της απόλυσής του).
Αν μη τι άλλο προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση η κινητοποίηση 49 γνωστών διανοουμένων για μια εργασιακής φύσης διαφορά σε μια επιχείρηση, και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ότι η κινητοποίηση αυτή δεν γίνεται υπέρ του… αντικειμενικά αδυνάτου, του υπαλλήλου, αλλά υπέρ αυτού που απ’ τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες βρίσκεται στη θέση του ισχυρού, υπέρ αυτού δηλαδή που την επομένη της απόλυσης η ζωή του συνεχίζεται κανονικά και δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας και το χειροπιαστό και διόλου «θεωρητικό» ζήτημα της επιβίωσης.
Ο γράφων δεν μπορεί φυσικά να μπει στην ουσία της εργασιακής διαφοράς, μιας και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα διαδραματισθέντα στην επιχείρηση, από θέση αρχής όμως, φαντάζομαι, κάθε άνθρωπος που δεν είναι θαυμαστής της Μάργκαρετ Θάτσερ βρίσκεται στο πλευρό του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη.
Το κείμενο όμως των 49 διανοουμένων, πέρα από την αρχική έκπληξη, σε μια δεύτερη ανάγνωση προκαλεί το λιγότερο οργή ακόμα και σε έναν «ουδέτερο παρατηρητή», βρίθει λογικών αλμάτων και γεννά ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους και μερικά, ρητορικά μάλλον, ερωτήματα. Λένε, για παράδειγμα, οι 49 στο κείμενό τους (ολόκληρο υπάρχει πλέον και στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Άγρα και εύκολα μπορεί να το βρει κανείς): Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους που από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου επικρατούν σ’ αυτόν.
Πρώτον, πώς είναι δυνατόν να ξέρει ένας συγγραφέας ένας μεταφραστής ή ένας καθηγητής Πανεπιστημίου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι πωλητές, οι αποθηκάριοι και οι κούριερ οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου; Κατ’ αντιστοιχία, όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα καλοτυπωμένο βιβλίο, οποιουδήποτε εκδότη, ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες δουλεύουν οι γραφίστες στα ατελιέ, οι πιεστές στα τυπογραφεία και οι υπάλληλοι των βιβλιοδετείων; Κατά δεύτερο, τι σχέση έχει η ποιότητα του εκδοτικού προϊόντος με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν οι υπάλληλοι του εκδοτικού οίκου; Με αυτή την «λογική», θα ήταν αυτονόητο ότι οι υπάλληλοι της αυτοκινοτοβιομηχανίας Πόρσε, για παράδειγμα, δουλεύουν σε έναν επαγγελματικό παράδεισο και ουδεμία συνδικαλιστική διεκδίκηση εκ μέρους τους θα ήταν επιτρεπτή, εφόσον το προϊόν της εταιρείας τους είναι το καλύτερο της αγοράς. Στην προκειμένη περίπτωση, το κείμενο στήριξης των συναδέλφων του Παλαιστίδη στην Άγρα και η απεργία στην οποία έχουν προχωρήσει με αφορμή την απόλυσή του θα έπρεπε να κάνουν τους υπογράφοντες περισσότερο επιφυλακτικούς.
Συνεχίζουν οι 49 διανοούμενοι στο κείμενό τους: Τις τελευταίες μέρες με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση εργαζομένου από τον εκδοτικό οίκο, υπό συνθήκες που ασφαλώς θα κριθούν από τα δικαστήρια, ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς και γι’ αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά. Καταρχάς γιατί αποτελεί «συκοφάντηση και διασυρμό» η όλη κινητοποίηση, τη στιγμή που η επιθεώρηση εργασίας σε πρώτη φάση γνωμοδότησε υπέρ του εργαζομένου. Επιπλέον, από πότε το κατοχυρωμένο δικαίωμα στη απεργία συνιστά σπίλωση για το κύρος μιας επιχείρησης; Άραγε οι υπογράφοντες δεν διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην απεργία ή στην προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας; Όσοι απ’ τους υπογράφοντες είναι εκλεγμένοι σε συνδικαλιστικά όργανα του επαγγελματικού τους κλάδου, θεωρούν ότι η απεργία συκοφαντεί και διασύρει τον εκάστοτε εργοδότη; Δέχονται μήπως οι, στην πλειονότητά τους, δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν να παραχωρήσουν τη μόνιμη και εξασφαλισμένη από το κράτος εργασιακή τους θέση; (Εργασιακή θέση που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι εξασφαλισμένη ακόμα και όταν κάποιος παραμένει επί 30 χρόνια καθηγητής πανεπιστημίου δίχως να έχει δημοσιεύσει ούτε ένα επιστημονικό έργο).
Δεν θα επεκταθώ σε άλλα «προβληματικά», τουλάχιστον, σημεία της επιστολής (μερικά θέτουν εξόφθαλμα υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνεια ορισμένων εκ των συντακτών και προσβάλουν τη νοημοσύνη μας• πώς μπορεί, για παράδειγμα να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στον εκδοτικό οίκο από την ίδρυσή του, το 1979, όταν τότε ήταν μαθητής. Ή πώς μπορεί να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στα 30 χρόνια λειτουργίας του οίκου όταν έχει γνωρίσει τον εκδότη μόλις πρόπερσι; Για να μην αναφερθώ και σ’ αυτούς που ζουν 500 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα των εκδόσεων…) και θα αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους που ανακύπτουν από την ασυνήθιστη αυτή κίνηση των 49.
Ιστορικά, η συλλογή υπογραφών έχει χρησιμοποιηθεί ως μια συμβολική κίνηση υποστήριξης κάποιου αδυνάτου, κάποιου διωκόμενου ή κάποιου που βρίσκεται στην φυλακή ή γενικότερα κινδυνεύει. Η χρησιμοποίηση του μέσου αυτού για την υπεράσπιση ενός εργοδότη αν μη τι άλλο το ακυρώνει και διαστρεβλώνει την ιστορικότητα αυτής της πρακτικής. Επιπλέον, η κίνηση αυτή των 49 έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατες συλλογικές τοποθετήσεις διανοουμένων κατά τον περσινό Δεκέμβρη που όλες είχαν αντιδραστικό πρόσημο, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Κάποτε αναφερόμασταν με θλίψη στη σιωπή των διανοουμένων. Φοβάμαι ότι ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην πάρουν θέση δεν είναι μακριά.
Σε ιστορικές στιγμές κρίσης και κοινωνικής έντασης όπως αυτή που διανύουμε η θέση που παίρνει ο καθένας είναι κρίσιμη και ενδεικτική. Από την εποχή του Σωκράτη έχει οριστεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ο ρόλος του καλώς εννοούμενου διανοούμενου. Είναι αυτός που σαν την αλογόμυγα ξυπνά το ράθυμο άλογο της Πόλης και για «ανταμοιβή» τον ποτίζουν κώνειο ή τον ρίχνουν στην πυρά. Δυστυχώς, εδώ και καιρό βλέπαμε διανοούμενους να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτομπεί σε κρατικές επιτροπές και think tanks, ποιος θα ελιχθεί με ρασπουτινική δεξιοτεχνία στο ακαδημαϊκό κατεστημένο και ποιος θα εξασφαλίσει από νωρίς την κρατικοδίαιτη σταδιοδρομία του, προωθώντας ταυτόχρονα όσους περισσότερους μπορεί από το περιβάλλον του. Η επιστολή που υπογράφουν οι 49 διανοούμενοι υπέρ των εκδόσεων Άγρα, φοβάμαι ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή κατά την οποία οι «άνθρωποι του πνεύματος» αυτοπρόσφερτοι θα τάσσονται εναντίον του κάθε αδυνάτου με εξευτελιστικό αντίτιμο μια επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση.


------------

11 σχόλια:

lunatic είπε...

τουλάχιστον ξεμπροστιάζονται και οι διανοούμενοι, μερίδα τους τουλάχιστον, σιγά-σιγά και γίνονται πιο διακριτά τα πράγματα...

Ανώνυμος είπε...

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=83607&ct=6&dt=10/11/1996

Ανώνυμος είπε...

απ'όσα γράφουν στην αυγή πάντως και από μαίηλ που κυκλοφορούν στα "ενθέματα" υπήρχε ήδη άλλο κείμενο του Μπουρνάζου για αυτή την έκδοση (που κάθε άλλο παρά σταλινικός είναι και το κείμενο είναι υποστηρικτικό του παλαιστίδη)- , οπότε ήταν θέμα ύλης. Έτσι ζητήσαν μια πιο συντομευμένη βερσίον...

-μήπως τελικά μιλάμε και για σταρχιδισμό (απέναντι σε ζητήματα σεβασμού-συννενόησης) παρά για σταλινισμό;

-όσο για το δεξιό ταπεραμέντο στο εσωτερικό της αυγής, και πέρα από την υπόθεση παλαιστίδη, βλ. και τη στάση της εφημερίδας να μας πείσει για τους "εμβολιασμούς" μέσα από μια σειρά άρθρα όλο το νοε - δεκ του 09, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον..
Invisible Informer

Samy είπε...

http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2010/02/blog-post_7079.html

Samy είπε...

αλλά και το απίστευτο που ακολουθεί...

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1136674 (!!!!!!)

"Άντε τώρα να βρεις ποιοι είναι οι σύντροφοι, ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι οχτροί.."

Samy είπε...

κι ένα τελευταίο:
η μη - δημοσίευση του κειμένου του Κώστα Δεσποινιάδη, με τη διατύπωση ότι έγινε για λόγους ύλης (δεν "χώραγε" δηλαδή στην αυγή) και η ψιλο-απαξιωτική δημοσίευση μέρους του κειμένου (έτσι "χωράει") μετά το ντόρο που έγινε, πολιτικοποιεί ακόμα περισσότερο το συγκεκριμένο ψαλίδι...

Ανώνυμος είπε...

Ατυχώς invisible insider η κυριακή έφτασε.
Τα ενθέματα δημοσιεύουν ξανά το κείμενο των 49 (που ήδη έχει μπει στην Αυγή μία φορά - για αυτό φαίνεται έχουν χώρο) δημοσιεύουν το κείμενο των έξτρα 18 διανοούμενων (που κι αυτολί υποστηρίζουν Αγρα) το οποίο επίσης είχε ξαναμπεί στην Αυγή την παρασκευή και ένα κείμενο κατά τον απολύσεων μεν αλλά ήπιο.
Εμένα αυτό μου φαίνεται όσο στάση: "κρατάω ίσες αποστάσεις".
Και το κείμενο του Δεσποινιάδη κάθε άλλο παρά ίσες αποστάσεις κρατάει, γι' αυτό φαντάζομαι και ενόχλησε

Ανώνυμος είπε...

Α! ίσες αποστάσεις! Πρέπει να τις κρατάμε λέει. Οπως στον δρόμο με το αυτοκίνητο. Είναι βέβαιο οτι σώζουν ζωές. Και ο καθένας έχει το αυτοκίνητό του ατρακάριστο. Εξαιρετική παρομοίωση! Δυσκολεύομαι να την ταυτοποιήσω με την πραγματική ζωή. Ισως ένας διανοούμενος θα μπορούσε να χρεισιμοποιήσει την τέχνική του μυαλού του και την κοινωνική του θέση(πακέτο δεν είναι αυτά για να έχεις τον τίτλο?) ωστε να με πείσει οτι αυτός που κερνάει τον καφέ στην πλατεία του χωριού είναι ο καλυτερότερος, ο σουπερουαουότερος?

Και έρχεται ο έμπορας τυλιγμένος στην σκωτσέζικη καμπαρντίνα του να πάρει τα φασόλια. Δύσκολοι καιροί, έχει γεμίσει η αγορά με Κινέζικα στην μισή τιμή. Θα μας δώσει κατι ψίχουλα φέτος, την κάτσαμε την βάρκα... Και έρχεται ο πιτσιρικάς (που δεν έχει πονέσει η μέση του στο χωράφι αλλά μόνο στο κουβάλημα...)και ρίχνει μια χλέπα στην τσέπη που φύλαγε το μαντηλάκι του ο έμπορος.
..ε!.. κι όλο το χωριό έπεσε να φάει τον πιτσιρικά γιατί δεν ήταν σωστό, μπορεί να χάνανε το μισοτιμής που θα τους έδινε ο έμπορος. Κι ο δάσκαλος που κάτι παραπάνω ήξερε μίλησε για τις σωστές αποστάσεις. Ας ήτανε τουλάχιστον λίγο πιο μακριά να πέσει η χλέπα δίπλα στο παπούτσι, όχι και μέσα στην τσέπη, πάνω στο μαντηλάκι! Κάπως θα το δικαιολογούσαν τότε! Παιδική ανωριμότητα, συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας, δύσκολα παιδικά χρόνια με φλεγματικού τύπου αρώστιες, κάτι βρε αδερφέ!
Τώρα όμως βγήκε ο δάσκαλος μπροστά και είπε στος χωριανούς πόσο καλός είναι ο έμπορος και πόσα καφεδάκια τους έχει κεράσει, πόσα ανέκδοτα πρωτάκουστα τους έχει πει. Κι αυτός, σαν γραμματιζούμενος, σαν δάσκαλος που ξέρει να χειρίζεται τα γράμματα σαν χάντρες κομπολογιού, λέει πως αυτός που δεν έχει κλέψει στο κέρασμα δε θα κλέψει και στο ζύγι.
Πως όποιος δεν κρατά ίσες αποστάσεις από τα δύσκολα πρέπει να φύγει.
Λογικό!
Αι στο διαολο, τσατίστικα...

Samy είπε...

-το κείμενο λογοκρίθηκε για χωρο-ταξικούς λόγους. δεν χώραγε λόγω άνισων αποστάσεων των κυριών της Αβινιόν από τα κείμενα των απεργοσπαστικών υπογραφών.

-όποιος δεν πιστέυει εδώ η σελίδα για το μέτρημα:
http://apolysiagra.files.wordpress.com/2010/02/avgi28_2.jpg

Ανώνυμος είπε...

http://apolysiagra.files.wordpress.com/2010/02/avgi28_2.jpg

τώρα φαίνεται η αβινιόν

τεοσμάτ (για όλα τα πλυντήρια). Το συνιστούν 48 κατασκευαστές πλυντηρίων- είπε...

Ε ρε τι άλλο θα δούμε... κώλαση. Ναί! το κώ- με ωμεγα. Έχουμε φτάσει να συζητάμε για τα αυτονόητα. Δεν υπάρχει ίχνος ντροπής.
Ισως το θετικό (αν μπορούσε κανείς να το πεί έτσι) απο όλη αυτή την ιστορία είναι οτι ξεκαθαρίζει κάπως το τοπίο. Αυτό έχει ως συνέπεια τις ανάλογες (αντί) δράσεις. Για να ξέρουμε τι τρώμε...