ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ!

Βρε αγάπες μου χρυσές!

Δε λέω, συγκινητικό το ενδιαφέρον σας, αλλά τι να κάνω ο δόλιος? Στέρεψα από έμπνευση το κωλοκαλόκαιρο... Δηλαδή τι νομίσατε? Εγώ δεν ήθελα να κάνω δημοσιεύσεις? Αλλά πώς να το κάνουμε... το blog θέλει να κρατάει ένα επίπεδο...

Ήταν λοιπόν πολλά τα πρότζεκτ που ξεκίνησα, που τα δούλεψα μ' αγάπη περισσή, αλλά όλα δυστυχώς κατέληξαν στον κουβά, καθώς δεν ελάμβανα το επιθυμητό αποτέλεσμα (Να σημειώσω εδώ ότι "πρότζεκτ"είναι η ελάχιστα ταπεινή διατύπωση που χρησιμοποιώ για τα posts μου).

Πάρ'τε μια γεύση, έτσι για να μη με κατηγοράτε άδικα...


ΟΙ ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ aimof.blogspot.com




ΤΙΤΛΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
"ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ"

ΜΕΣΑ:
Κείμενο, Ηχητική πηγή

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Έκανα μια επιλογή από χριστιανικούς ύμνους (Τη υπερμάχω, απολυτίκιο των τριών ιεραρχών, εγκώμια μεγάλης παρασκευής) και τα έπαιξα ανάποδα (γιου νόου, όπως κάνουν οι χριστιανοί με το Stairway to Heaven και τέτοια). Σκοπός μου ήταν να αποκαλύψω τα σατανιστικά μηνύματα που εμπεριέχονται σ' αυτούς τους ύμνους και να αναλύσω τους κινδύνους για τη νεολαία, κλπ κλπ.

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ: Μηδενική σύνδεση με την πραγματικότητα. Προς μεγάλη χαρά των χριστιανών, κανένας ύμνος δεν έβγαλε κάτι που να ακούγεται έστω και λίγο σατανιστικό. Γαμώτη μου...



ΤΙΤΛΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ

ΜΕΣΑ:
Βίντεο

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Ένα αστικό γουέστερν με στοιχεία πολιτικού θρίλερ. Αύγουστος 2009. Ο ήλιος ανατέλει βάφοντας πορτοκαλοκόκκινο τον Λευκό Πύργο. Δύο ντεσπεράντος από την Ανατολική και Δυτική Θεσσαλονίκη, κατεβαίνουν με τις πάπιες τους στην παραλία για να αναμετρηθούν στο πιστολίδι. Ενώ ακούμε τον αέρα να σφυρίζει το γνωστό θέμα του Ένιο Μορικόνε και βλέπουμε τις περίφημες αγκαθόμπαλες να κυλούν στην άσφαλτο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον πανικό των μοναδικών κατοίκων της πόλης φάντασμα: Είναι οι ομάδες θερινής περιφρούσης των στοιχειωμένων κτιρίων της Θεσσαλονίκης που τελούν υπό κατάληψη.

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ:
Λάθος εκτίμηση της διαθεσιμότητας του ανθρώπινου δυναμικού. Αρχικώς όλοι έλεγαν "ναι ναι, γαμάτη ιδέα, να το γυρίσουμε, είμαι στάνταρ μέσα". Αλλά όταν άκουγαν ότι έπρεπε να ξυπνήσουμε στις 5 το πρωί για να πετύχουμε το σωστό φως, τότε θυμούνταν ότι έπρεπε να πάνε τη μαμά τους για ζεστά μπάνια στην Αιδηψό.

ΤΙΤΛΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
"ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ"

ΜΕΣΑ:
Κείμενο, Φωτογραφία

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Οι τρυφερές σκέψεις ενός καπνιστή για το αυτοκόλλητο "ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ, αυτό το (γαμάτο αισθητικά τολμώ να πω) αυτοκόλλητο που υποχρεώνει ο νόμος να κολλάν τα μαγαζιά που παίρνουν τη σχετική άδεια. Λεπτομερής περιγραφή των συναισθημάτων και σχολικές αισθητικές αναλύσεις του τύπου: "Το γαλάζιο της θάλασσας, το λευκό του ουρανού και το μαύρο της πίσσας..."

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ:
Δεν ξέρω γιατί, βγήκε μαλακία.



ΤΙΤΛΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
"ΠΑΡΤΥ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ"

ΜΕΣΑ: Βίντεο

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Μανγητοσκοπημένη αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Μετά από ένα πολύ επιτυχημένο πάρτυ γενεθλίων, ο ήρωας του στόρυ διαπιστώνει ότι κανείς, από τους πάνω από 100 καλεσμένους του, δεν σκέφτηκε να του πάρει τούρτα. Τραγικό φινάλε με τον ήρωα να τραγουδάει το "for he is a jolly good fellow" με σπασμένη φωνή και να πέφτει με τα μούτρα στην τούρτα με τα κεράκια, η οποία βρίσκεται στο πρώτο πλάνο καθ'όλη τη διάρκεια του έργου.

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ: Αισθητικό αδιέξοδο. Υπερβολικά μελό (ακόμη και για τα δικά μου γούστα) και κάπως άδικο για τους κοντινούς φίλους.




Κι αυτές ήταν ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΟΝΟ από τις ιδέες.

Έτσι λοιπόν.

Για να μη νομίζετε ότι σας ξέχασα.

Για να μη νομίζετε ότι έτσι αβασάνιστα γίνονται οι δημοσιεύσεις.

Έτσι.

Για να το ξανασκεφτείτε, αγαπητοί μου αναγνώστες.

Για να το ξανασκεφτείτε και να αναφωνήσετε για άλλη μια φορά :

"Σ' ευχαριστούμε Αιμόφιλε, που τόσο πολύ μας σκέφτεσαι και μας φροντίζεις..."



Καλό χειμώνα λοιπόν αγαπητοί μου.

Και τα καλύτερα έρχονται!



Αιμόφιλος

.

Ίσα που προλαβαίνουμε την αγορά του Σεπτέμβρη

... Είναι μάλλον ή προφανές ότι άμα ξεκινάς εκδοτικό εγχείρημα με τον τίτλο "kalokerisapilas", είσαι καταδικασμένος να εγκλωβιστείς στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία... Σαπίλα και απραξία, πατώσαμε λέμε, δυο χρόνια τίπουτις δεν κάναμε... Τρεις στις τρεις εξαγγελθείσες εκδόσεις πήγανε κουβά: Το περίφημο μελόδραμα "Άγρια Χαρά" το έφαγε η αυτολογοκρισία, τα δε ποιήματα της Σεράτιας και της Λόλα Όμπρε κάνανε πραξικόπημα και φτιάνουνε δικό τους εκδοτικό οίκο (που να πέσει ο οίκος να τις πλακώσει, τις κάργιες!)

Κι έτσι, έμεινε το kalokeri μόνο κι έρμο...

Να όμως που κάτι αχνοφέγγει στον ορίζοντα...

Μια σπίθα τόση δα, μια αμυδρή ελπίδα...


Και ναι! Είναι γεγονός!

Το kalokerisapilas

υπερήφανα ανακοινώνει

ότι πλέον βρίσκεται υπό έκδοση

(αλλά εντελώς ΥΠΟ έκδοση)

η ποιητική συλλογή

της ΜΙΡΑΝΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

με τίτλο ΧΩΡΙΣ

Και για να μη λέτε ότι σας μπαλαμουτιάζουμε εντελώς, πάρ'τε μια πρώτη γεύση από τα ποιήματα:

---

ΧΑΜΗΛΗ ΠΤΗΣΗ

Να επιστρέψουμε στις θέσεις μας.
Να προσδεθούμε.
Να προσγειωθούμε με ασφάλεια
Να φτάσουμε.
Να εγκατασταθούμε.

Κι αυτό εσύ
το λες ταξίδι.


---


ΜΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ

Λένε πως είναι δυο λογιών
οι καύλες

Μια του μυαλού
Μια του κορμιού

Μα εγώ νομίζω
Πως η καύλα είναι μία.

Μία και ομοούσιος.
Η καθ’ ολοκληρίαν.


---


ΧΑΪΚΟΥ

Όσο κι αν σε κοιτάζω
Ένα βλέπω
Το ίδιο πάντα
Πως είσαι όμορφος
Σα γιαπωνέζικο τραγούδι

Τώρα βέβαια
Tο τι λεν οι στίχοι
Είναι άλλο ζήτημα


---


ΜΙΚΡΑ

Ήρθα κοντά σου
χωρίς φόβο

Όπως δε φοβούνται τα ελάφια
Τη νύχτα, στο δάσος

*

Κάθε σου επιστροφή
Σα θερινό ηλιοστάσιο

Μετά η νύχτα
Όλο μεγαλώνει

*

Σε κρατάω με τα νύχια μου
Κι εσύ ματώνεις και γλιστράς

*

Τα ποιήματα
Πρέπει να ‘ναι μικρά
Για να χωρούν
Στις τσέπες.

---

(Άιντε, βοηθείστε και λιγουλάκι, κανα φραγκάκι, καμιά καλή κουβέντα... Βοηθείστε, μπας και έχετε να διαβάζετε τίποτα καινούριο στην παραλία... νισάφι πια με τον Κούντερα...)

Ν'ακους τους πιο μεγάλους, που ξέρουν τη ζωή

Ο φίλος μου ο Αντώνης έχει πολλά ζητήματα με τον πατέρα του. Το τι του έχει πει αυτός ο άνθρωπος κατά καιρούς, δεν περιγράφεται. Κι ύστερα ο Αντώνης παίρνει σβάρνα τους φίλους του και τους λέει τον πόνο του. Ένας από αυτούς τους φίλους είμαι πάντοτε κι εγώ. Γιατί ξέρει καλά ο Αντωνάκης ότι τις εν λόγω ιστορίες τις ακούω με τρελή ευχαρίστηση - πώς να κάνω αλλιώς, οι περισσότερες είναι καταπληκτικές!

Ε λοιπόν... να μια τέτοια!

-Εμείς γιε μου στην οικογένειά μας,
ποτέ δεν δώσαμε σημασία
στα ευτελή υλικά ζητήματα του βίου.


-Ποτέ δεν δώσαμε σημασία στα ασήμαντα,
όπως, ας πούμε, στα ρούχα που φοράει ένας άνθρωπος.

-Ποτέ! Ούτε στα ρούχα ούτε στα παπούτσια.


Πάντοτε να θυμάσαι Αντώνη μου,
αυτά τα λόγια του πατέρα σου:
τα ρούχα δεν κάνουν τον άνθρωπο.
Γι αυτό πάντοτε να φοράς
ό,τι σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα.

Εκτός βέβαια από την ώρα της δουλειάς!

Γιατί εκεί γιε μου,

τα ρούχα

είναι

ΕΡΓΑΛΕΙΟ.

Και με τη δουλειά δεν πρέπει να αστειευόμαστε...

.

Απρόσμενο...

Έχω πολλά χρόνια που δεν ασχολούμαι πλέον με την κριτική του κινηματογράφου. Η αποχή μου αυτή ξεκίνησε ως πλήξη για μια τόσο βαρετή διαδικασία και κατέληξε ως συγκεκριμένη πολιτική θέση για ένα βαθιά αντιδραστικό «λειτούργημα» όπως είναι η κριτική.

Έρχονται όμως στιγμές όπως αυτή που βίωσα χτες το βράδυ, στην αίθουσα 11 του ΣΙΝΕ ΛΑΪΚΟΝ, που νιώθεις πως ήρθε η ώρα να ξαναμιλήσεις. Γιατί αν όχι τώρα, πότε;

Μιλώ για την ταινία "Ο διάλογος" (στην αγγλική διανομή "Us and Them") του καλλιτεχνικού μορφώματος Μετέχνιο, μιας κοοπερατίβας που μέχρι στιγμής υποσχόταν πάρα πολλά, κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει αυτό που θα ακολουθούσε. Από τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, η ταινία καθηλώνει και τον πιο απαιτητικό θεατή μετατρέποντας το κινηματογραφικό κάδρο σε ένα μικρό σύμπαν που μιλά για τα πάντα. Δύο πρόσωπα σε ένα μαγικά ρεαλιστικό encounter, όπου όλα δείχνουν ότι το επερχόμενο τέλος κάθε άλλο παρά λυτρωτικό θα είναι. Και πράγματι, μετά τις πρώτες λέξεις, ο θεατής ανακαλύπτει ότι η ποιότητα της αντιπαράθεσης που θα εκτυλιχθεί μπροστά του, είναι ασύλληπτου βάθους και η σκηνοθετική σύλληψη της διεκπεραίωσής της, μεγαλοφυής: Οι ήρωες, καθισμένοι σε ένα απολύτως αληθινό και ταυτόχρονα απόκοσμο σαλόνι, συγκρούονται μόνο φαινομενικά, αφού την ίδια στιγμή, κάθε συνυποδήλωση των λεγομένων τους δεν φοβάται να φανερώσει μία απύθμενη λατρεία για τον αντίπαλο.

Η φυσικότητα των διαλόγων είναι σοκαριστική. Ακόμη και ο πιο αυστηρός κριτικός δύσκολα θα μπορέσει να εντοπίσει το παραμικρό ψεγάδι στην ποιότητα και την αγνότητα των διαλόγων, οι οποίοι έρχονται να κατατμήσουν τα σημαινόμενα αφήνοντας ακέραια τα σημαίνοντα, με την καθαρότητα και την ακρίβεια του χειρουργικού ατσαλιού.

Πέρα όμως από το σενάριο, η ταινία συνθέτει ταυτόχρονα ένα αισθητικό αριστούργημα. Πρόκειται για ένα ποίημα-πρόκληση για τις αισθήσεις μας (ακόμη και των πιο απαιτητικών θεατών), ένα ποίημα που φέρει την υπόσχεση ότι οι νευρώνες μας θα γεννήσουν νέες μοναδικές συνάψεις στην πορεία προς την αναζήτηση του κεντρικού νοήματος: Οι ελαφρά κιτρινοπράσινες αποχρώσεις των πολύ προσεγμένων φωτισμών στους τοίχους, η προσεκτική επιλογή στις γωνίες λήψης αλλά και το ανατρεπτικό και ταυτόχρονα όχι εξεζητημένο μοντάζ, κινούνται ακάθεκτα προς αυτή την κατεύθυνση. Η προσεκτικά επιλεγμένη μουσική ολοκληρώνει με ιδιαίτερη ευκολία αυτό που άλλοι δημιουργοί αναζητούν επί χρόνια, την πολυπόθητη «συναισθησία».

Όσο για τις ερμηνείες, τα σχόλια περιττεύουν. Οι ηθοποιοί, ειλικρινείς και μετρημένοι, έρχονται να υπογραμμίσουν την πληρότητα αυτού του θαυμάσιου εγχειρήματος. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η ταινία ξεκινά με τη φωνή του Δημητρη Χορν, υπενθυμίζοντας τρυφερά σε όλους μας ότι η απαξίωση του ρόλου του ηθοποιού από τον μεγάλο δάσκαλο Τζίγκα Βερτόφ, υπήρξε συχνά, μέσα στην ιστορία του κινηματογράφου, αδικαιολόγητη.

Αυτή λοιπόν είναι η ταινία: Μια νέα αποκαλυπτική περιγραφή του κόσμου που μας περιβάλλει, ενός κόσμου που φέρει βαρέως τα ίδια αρχέγονα ερωτήματα, όπως έχουν διατυπωθεί από τον «Άμλετ» του Σέξπηρ, έως το «Ψύχωση 4:48» της Σάρα Κέην.

Ωστόσο, ο “Διάλογος” της ομάδας Μετέχνιο, κομίζει και κάτι εντελώς καινούριο στην παλαίστρα των νοημάτων, καθώς είναι από τις σπάνιες εκείνες ταινίες που νιώθεις ότι εμπεριέχουν όχι μόνο την ερώτηση αλλά και την απάντηση ή τουλάχιστον την αρχή της. Λίγο πριν το fade out της τελικής σεκάνς, το στόμα του πρωταγωνιστή ανοίγει διάπλατα, σε μία ξεκάθαρη δήλωση της υπέρτατης υπαρξιακής αγωνίας, μια δήλωση ανάλογη με αυτή της «Κραυγής» του Μουνχ. ΟΙ δημιουργοί δεν μπορούσαν να γίνουν πιο ξεκάθαροι στην πρότασή τους: Ένας και μόνο ένας τρόπος υπάρχει για την αντιμετώπιση της αγωνίας του θανάτου και αυτός δεν είναι παρά η αέναη κίνηση προς τον Άλλο, ή με πιο απλά λόγια η επαναλαμβανόμενη εκτόξευση της ετερότητας προς το συγκλίνον άπειρο. Κι αν αυτή η κίνηση μας θυμίζει απόλυτα τη «Ρευστή Αγάπη», όπως την επινόησε ο Ζύγκμουντ Μπάουμαν, τότε μπορούμε χωρίς υπερβολή να πούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο αρτιότερο μετανεωτερικό παραλήρημα που είδαμε στις κινηματογραφικές οθόνες, μετά το «Σολάρις» του Ταρκόφσκι.

Τα πολλά λόγια περιττεύουν. Πιστεύω ότι, παρακολουθώντας την ταινία, θα νιώσετε την ίδια ανάγκη με μένα. Να πείτε: "Σ’ ευχαριστώ Μετέχνιο, που με έκανες κοινωνό της τέχνης σου".

Σ’ ευχαριστώ.

metexnio.blogspot.com

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΟ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Οι ειδικοί ερευνητές του aimof.blogspot.com, ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις παγκόσμιες ιατρικές προβοκάτσιες, έρχονται για δεύτερη φορά να βγάλουν την ανθρωπότητα από το σκοτάδι αποκαλύπτοντας την πραγματική αιτία του ξεσπάσματος της νόσου των χοίρων (μόνο για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι η πρώτη φορά ήταν με το ξεσκέπασμα το 1932 της παγκόσμιας συνωμοσίας που απέδιδε την εξάπλωση της γρίπης στον μικροβιόκοκο Αιμόφιλο Της Ινφλουέντζας)


ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ


(Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, 27 Απριλίου 2009)

Τέλος στα σενάρια που θέλουν τους μεξικανούς μετανάστες να ευθύνονται για τη μετάδοση της νόσου των χοίρων στην Ευρώπη, βάζει η συνταρακτική έρευνα του aimof.blogspot.com. Σύμφωνα με τη σχετική δημοσίευση που κάνει ήδη το γύρω των τηλεοπτικών δικτύων όλου του πλανήτη, το θανατηφόρο καινούριο στέλεχος Α/Η1Ν1 αναπτύχθηκε στη Γαλλία, σε μεγάλη κτηνοτροφική μονάδα κοντά στη Μασσαλία, ως αποτέλεσμα της διατροφής των χοίρων με κρεατάλευρα, περίπτωση δηλαδή ανάλογη με την προ ετών ανάπτυξη και εξάπλωση της νόσου Creutzfeldt-Jacob.

Στη συνέχεια το στέλεχος μεταδόθηκε με τον πλέον συνηθισμένο σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τρόπο, δηλαδή με μετάδοση από γουρούνι σε γουρούνι, κατά τη διάρκεια αδικαιολόγητων βίαιων επεισοδίων που προκάλεσαν στις αρχές Απριλίου ομάδες γάλλων κτηνοτρόφων, στο πλαίσιο παράνομης και καταχρηστικής διαμαρτυρίας τους για τoυς νέους δυσβάσταχτους δασμούς στο χοιρινό κρέας, έξω από την κεντρική κρεαταγορά της Μασσαλίας.


Τα δύο μολυσμένα ζώα απομακρύνθηκαν και απομονώθηκαν σε ασφαλές περιβάλλον και η ταυτοποίησή τους απέδειξε πράγματι τόσο τις γενετικές ομοιότητες όσο και την ταχύτατη μετάδοση του ιού. Πρόκειται για τον 6χρονο χοίρο Cochonette της ράτσας Scweinterberg και τον 27χρονο αστυνομικό George Beaumec, των Ειδικών Κατασταλτικών Μονάδων.


Ωστόσο μετά από παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας, ο προσβληθείς αστυνομικός αφέθηκε ελεύθερος μετά την ολοκλήρωση των εργαστηριακών εξετάσεων και του εδόθη 6μηνη αναρρωτική άδεια.

Όπως όμως καταγγέλλουν οι Γαλλικοί Ιατρικοί Σύλλογοι, ο George Beaumec επέστρεψε άμεσα στην ενεργό δράση λόγω αυξημένων υπηρεσιακών αναγκών, με αποτέλεσμα τη μετάδοση του ιού λίγες μέρες μετά, με τον δεύτερο συνηθέστερο τρόπο, δηλαδή από γουρούνι σε άνθρωπο. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της Washington Post, κατά την εκκαθαριστική επιχείρηση που διεξήγαγε η γαλλική αστυνομία εναντίον πακιστανών, αλγερινών και μεξικανών μεταναστών την 21η Απριλίου στο λιμάνι του Calais, ο φορέας αστυνομικός μετέδωσε τον ιό σε μεξικανό μετανάστη, ο οποίος απελάθηκε στη χώρα του με τελικό αποτέλεσμα την εξάπλωση της ασθένειας και εκεί.



Βάσιμες δημοσιογραφικές πηγές θέλουν τη μεξικανική κυβέρνηση να εγείρει αγωγή αποζημίωσης κατά του γαλλικού κράτους, ενώ η WWF καταγγέλλει τους γάλλους κτηνοτρόφους για τη βάναυση χρήση των χοίρων κατά τις διαδηλώσεις και ζητά τη μετατροπή σε κακούργημα κάθε τέτοιου είδους διαμαρτυρίας.

Πληροφορίες που μιλούν για ξεχωριστή ποινική δίωξη όσων χοίρων έχουν στις διαδηλώσεις κρυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά τους, ελέγχονται ως αναληθείς.

.