ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

Συνεχίζοντας την παράδοση αυτού του μπλογκ, που μας θέλει πρώτους στη μάχη ενάντια σε όσους καπηλεύονται την ελληνική ιστορία, προσθέτουμε μία ακόμη γροθιά στα απαίσια και αποτροπιαστικά μούτρα των εθνικών μας εχθρών.
----------------------------------------------------------


Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων
(Κυριακή 31/5/08)

Νέα συνταρακτική ανακάλυψη των ελλήνων αρχαιολόγων και μουσικολόγων έρχεται να κλονίσει τις ήδη τεταμένες ελληνοϊαπωνικές σχέσεις αλλά και να δώσει οριστικό χτύπημα στις αμφιβολίες για την ελληνικότητα του λεγόμενου "ιαπωνικού" πολιτισμού. Η νέα ανακάλυψη ανακοινώθηκε εχθές σε αρχαιολογικό συνέδριο στο Καμποχώρι Ημαθίας και αποδεικνύει περίτρανα ότι η δυναστεία Kamakura Shogunate (1192-1333μ.χ.), ιδρύθηκε από έλληνες αποίκους, επιγόνους των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η ανακάλυψη αφορά στην αποκωδικοποίηση της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ μουσικής παρτιτούρας αυτής της περιόδου και σύμφωνα με τους αναλυτές θα προκαλέσει νέο διπλωματικό επεισόδιο και θα οδηγήσει σε αδιέξοδο τις σχέσεις Αθήνας-Τόκιο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι οι σχέσεις των δύο χωρών δέχτηκαν ήδη το πρώτο σοβαρό χτύπημα στις αρχές Μαϊου 2008, όταν σε γνωστή ιστοσελίδα του Διαδικτύου αναρτήθηκε οπτικοακουστικό υλικό, το οποίο απεδείκνυε ότι το περίφημο "ιαπωνικό" τραγούδι Το λουλούδι της σφαγής (The flower of Carnage), είναι στην πραγματικότητα ελληνικό δημοτικό τραγούδι της τάβλας, εκδοχή που χλευάστηκε εντονότατα από Ιάπωνες ιστορικούς και μουσικολόγους. Ωστόσο, η αποκρυπτογράφηση της παρτιτούρας από τους έλληνες αρχαιολόγους και η ακριβής καταγραφή των συγχορδιών για κιθάρα από τους μουσικολόγους του περίφημου aimof.blogspot.com (βλ. ντοκουμέντο), δεν αφήνουν πλέον καμία απολύτως αμφιβολία.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η παρτιτούρα παραδόθηκε σε γνωστό μακεδόνα μαέστρο και θα παρουσιαστεί στο μουσικόφιλο κοινό στα μέσα Ιουνίου από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των γενεθλίων του Μεγάλου Στρατηλάτη.

Ας είμαστε λοιπόν όλοι εκεί.

Για να μας ακούσει ο κάθε καπηλευτής της μεγάλης ελληνικής ιστορίας μας.

Για να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί, ως τα πέρατα της γης:


"Ιαπωνία ξακουστή
του Αλεξάντρου η χώρα..."



και τα συναφή

Υ.Γ.

1. Για όποιον/α θέλει, οι στίχοι και οι συγχορδίες καθαρογραμμένοι, βρίσκονται στο www.disobey.net/aimofilia/krasaki.doc

2. Το πασίγνωστο πλέον video (αν δεν το έχετε δει, σπεύσατε) βρίσκεται εδώ.

Άντε μη σηκωθώ να πάω στο Παπουνάνε.

Υποφέρουν οι στίχοι. Συχνά. Με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Ο πιο κλασικός βρίσκεται στα χέρια των ποιητών, όμως εδώ δεν θα μας απασχολήσει αυτό το ζήτημα. Οι ποιητές ας τυραννάν την ποίηση όσο θέλουν, στο κάτω κάτω αυτή φταίει, ας μην τους έκανε παρέα. Άσε που ποιοι είμαστε εμείς στο φινάλε, για να μιλήσουμε επ' αυτού...


Όμως είναι αλήθεια, ότι συχνότερα οι στίχοι υποφέρουν στο στόμα των επίδοξων απομνημονευτών τους. Παρανοήσεις, παρανοήσεις, παρανοήσεις. Κι όταν αρχίζουν και τα τραγουδίσματα, εκεί πια το κακό θεριεύει και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Τι να κάνεις όμως... Είμεθα όλοι κομιστές του κόσμου μας, του συνειδητού και του ασυνειδήτου. Κι όπως πολύ σωστά παρατήρησε και η μαιτρές της ψυχανάλυσης Φρόσω Μπ., με τα υλικά αυτού του κόσμου αναπλάθει ο καθένας από εμάς τους στίχους που ακούει, στη δική του μοναδική εκδοχή.

Πολλές λοιπόν και διαφορετικές οι αιτίες αυτών των παρανοήσεων. Ένα χαλαρό 67% του ελληνόφωνου πληθυσμού (εντός και εκτός Νοτίου Ιταλίας), τραγουδά το "αραπίνες λάγνες ερωτιάρες" ως "αραπίνες μαύρες ερωτιάρες", αδιαφορώντας πλήρως για την έλλειψη οποιασδήποτε επιστημονικής καταγραφής κάποιας άσπρης αραπίνας [καταγραφή που, εδώ που τα λέμε, θα δικαίωνε τον στιχουργό, εξ αντιδιαστολής]. Κι εμείς τι θα κάνουμε; Θα πούμε ότι αυτό το 67% διέπεται από βαθύ ρατσισμό; Ε, όχι, ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν τουλάχιστον άδικο...

Μετά από τριετή έρευνα, η οποία διεξήχθη με απόλυτη μυστικότητα από τους συνεργάτες-ερευνητές του aimof.blogspot.com, ανάμεσα σε ένα απολύτως αξιόπιστο και τυχαίο δείγμα κολλητών φίλων, ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα:

ΕΙΔΗ ΠΑΡΑΝΟΗΣΕΩΝ
(συνοδεύονται από πιθανή ερμηνεία)


-Ομόηχη του αστικού κέντρου

Ο στίχος "άνοιξ' το παραθύρι σου, ξανθέ βασιλικέ μου"

έγινε "άνοιξ' το παραθύρι σου, ξανθέ Βασίλη γιέ μου"

[προφανώς από παντελή έλλειψη παραστάσεων βασιλικού στο παραθύρι]


-Ομόηχη με οικο-ευαισθησίες

Ο στίχος "καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία"

έγινε "τα μαρούλια μια σταλιά / δύο επί τρία"

[εδώ που τα λέμε χάλια λέξη η "καμαρούλα", ορθή η επέμβαση...]

............ομοίως

Ο στίχος "Θά 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη"

έγινε "Θά΄ναι σαν αμπέλι η άνοιξη"

[έχει και κάτι από Ελύτη, όχι;]


-Ομόηχη προς το ποιητικότερον

ο στίχος "somebody put something in my drink"

έγινε "somebody put something in my dream"

[ενδεχομένως λόγω βαθιάς ονειροπόλου φύσεως, πάντως πολύ καλύτερο!]


-Ομόηχη ανιστόρητη

Ο στίχος "δεν έχεις διόλου μπέσα" [για τον κοροϊδοΜουσολίνη]

έγινε "δεν έχεις δυο λουμπέσα"

[ανύπαρκτη νομισματική μονάδα του μεσοπολέμου]


-Ομόηχη αναιτιολόγητη

Ο στίχος "λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι"

έγινε "λιωμένο πάγο τρώω, κολλάει στο χέρι"

[το ζήτημα βέβαια είναι, ποιος είναι πλέον αυτός που κολλάει στο χέρι]


-Περίπου ομόηχη αλλά κοινωνικά αναμενόμενη

Ο στίχος "κερνούσες ούζα και κονιάκ στα καφενεία"

έγινε "περνούσες σούζα και κωλιά στα καφενεία"

[πιθανότατα λόγω περιορισμένου κοινωνικού κύκλου, αποτελούμενου αποκλειστικά από καγκούρια]


-Ομόηχη αλλά ελάχιστα κοινωνικά αναμενόμενη

Ο στίχος "Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους"

έγινε "Θέλει κι οι ζωντανοί να πίνουν το αίμα τους"

[πιθανώς από κακή εμπειρία λόγω προηγούμενης αιμοδοσίας, δηλ στο υποσυνείδητο "κάλιο να το πιω παρά να σας το δώσω κουφάλες"]


-Ομόηχη αλλά ούτε κοινωνικά ούτε στιχουργικά αναμενόμενη

Ο ίδιος στίχος "Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους"

έγινε "Θέλει κι η Ζωντανίνα, πίνουν το αίμα τους"

[όπου η "Ζωντανίνα" είναι κάποιο είδος αιμοβόρικου μικροοργανισμού, το οποίο από άγνωστη γλωσσολογική αιτία συναντάται στον πληθυντικό αριθμό.]


-Ούτε ομόηχη, ούτε αναμενόμενη [ή αλλιώς "ακούω ό,τι γουστάρω"]

Ο στίχος "η λαμαρίνα, η λαμαρίνα όλα τα σβήνει"

έγινε "Η λαμαρίνα, η λαμαρίνα, η λαμαριώ"

[χωρίς να τηρεί κανέναν απολύτως κανόνα / μόνη προφανής, η αναλογία με το "η μαργαρίτα, η μαργαρώ"]

---


Δεν ξέρω, δεν ξέρω... Γελάω πολύ με όλα αυτά. Ναι ναι, συνήθως γελάω, αν και μερικές φορές λυπάμαι τόσο, που τι να πω δεν ξέρω... Κάτι τέτοιες λοιπόν στιγμές, σκέφτομαι μήπως κάνω σαν εκείνο το συμμαθητή του Χάρη, στο 3ο Λύκειο Αμαρουσίου, που του είχε πει κάποτε, απηυδισμένος από τις πανελλαδικές:


-Άσε ρε, άντε μην τα βροντήξω όλα και πάω στο Παπουνάνε!

- Που θα πας;

- Στο Παπουνάνε ρε! Εκεί που λέει και το τραγούδι:

"Στο Παπουνάνε
θα
σημάνουν
οι καμπάνες..."

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Υ.Γ.

1. Όχι πως δεν το πήρατε πρέφα, αλλά εννοείται ότι περιμένουμε πώς και πώς τις δικές σας παρανοήσεις. Όχι τι, έτσι θα τη βγάλετε;

2. Karadimo, eat my dust.

.

Eco-Painting

"Εσύ μεγάλε Κριτικέ
που ξέρεις από Τέχνη,
για δες αυτούς τους πίνακες
και βρες τον καλλιτέχνη.











Βίλεμ ντε Κούνινγκ είναι αυτό;
Ή Τζάκσον Πόλοκ ίσως;
Μήπως δεν αναγνώρισες
το αβυσσαλέο του μίσος;"











Ο Κριτικός εσάστισε:
"Μα τι Φωνή είν' ετούτη
που εγκαλεί την τέχνη μου
σαν νά' ναι μπαλαμούτι;"











Μα όπως ετράπη σε φυγή
κι όπως παραμιλούσε,
είδε πως πλάι στη θάλασσα
μονάχος περπατούσε.











Κι αυτό λοιπόν που ενόμιζε
για εξπρεσιονισμό,
ήταν κουράδες πλέουσες
εις τον Θερμαϊκό.






[στο βάθος θα προσέξατε
τον Πύργο τον Λευκό]

.

www.nisafi.com

.
Από τον τρολέα ένα απίθανο ποιηματάκι, κούντ'ντ μπη μπέττερ, φορ δε μόμεντ!
Ο τίτλος δικός μου, τα σχόλια (όπως πάντα) δικά σας...

ΝΙΣΑΦΙ

κοιτάζω τ' αστέρια και βλέπω εσένα
κοιτάζω τον ήλιο και βλέπω εσένα
κοιτάζω το φεγγάρι και βλέπω εσένα

στο φινάλε λέω

κάνε λίγο στην άκρη σε παρακαλώ

.

Μεταφράζεται η ποίηση;

Έλα ντε... Πολύ δύσκολο λοιπόν ΚΑΙ το σημερινό ερώτημα. Και όπως πάντα, το μπλογκ μας, έχει έτοιμη την απάντηση, πριν από σας, για σας.



Χάρη στη νέα μέθοδο (βλ. φωτό) που επινοήθηκε από την επιστημονική ομάδα του aimof.blogspot.com, μπορείτε μέσα σε λίγα λεπτά να ξέρετε με απόλυτη ασφάλεια αν η απάντηση είναι "ναι" ή "όχι" χωρίς να χρειάζεται να αγωνιάτε μέχρι το επόμενο ραντεβού με τον γιατρό σας.

Κάντε λοιπόν σήμερα, το απλό τεστ των πέντε βημάτων.


Θα χρειαστείτε τα εξής υλικά:

.1 τετράστιχο
.1 μολύβι
.μερικά λευκά χαρτιά
.2 μεταφραστές
.1 κριτικό λογοτεχνίας
.μερικούς φίλους
(για να γιορτάσετε το αποτέλεσμα)


ΒΗΜΑ 1ο
Βρίσκουμε ένα ελληνικό τετράστιχο, πολύ γνωστό και κατά προτίμηση έμμετρο [ώστε μετά την απώλεια του μέτρου κατά τη διαδικασία της μετάφρασης, να φανούν εντονότερα τα αποτελέσματα]

ΒΗΜΑ 2ο
Παίρνουμε τον πρώτο μεταφραστή (φροντίζουμε να σκαμπάζει πέντε πράγματα από ποίηση), του δίνουμε το μολύβι, το τετράστιχο και ένα λευκό χαρτί και του ζητάμε να μεταφράσει το κείμενο από τα ελληνικά προς τα αγγλικά.

ΒΗΜΑ 3ο
Παίρνουμε το καινούριο αγγλικό κείμενο και το μολύβι από τον πρώτο μεταφραστή, τα δίνουμε στον δεύτερο μεταφραστή (που δεν γνωρίζει τη διαδικασία που προηγήθηκε) και του ζητάμε να μεταφράσει αυτό το κείμενο από τα αγγλικά στα ελληνικά.

ΒΗΜΑ 4ο
Παίρνουμε το νέο κείμενο και το μολύβι από τον δεύτερο μεταφραστή, κρατάμε το μολύβι και δίνουμε το κείμενο στον κριτικό λογοτεχνίας, ρωτώντας τον αν το αναγνωρίζει.

ΒΗΜΑ 5ο
Ανοίγει η πόρτα, μπαίνουν μερικοί φίλοι φωνάζοντας "Σαρπράιζ" και το πάρτυ ξεκινάει.

---

Ας περάσουμε τώρα να δούμε μία από τις χιλιάδες εφαρμογές της θαυμάσιας αυτής επινόησης, στο αδυσώπητο πεδίο της πραγματικής ζωής (τα βήματα σε αντίστροφη σειρά):

Ο κριτικός λογοτεχνίας πήρε στα χέρια του αυτό το ποίημα:

Του έρωτα οι δωσίλογοι
πρέπει ένοχοι να κρίνονται
όταν με βία εισέρχονται
στις πύλες της καρδιάς

Δεν το αναγνώρισε. Κι όμως, ήταν η πιστή μετάφραση που έκανε ο δεύτερος μεταφραστής από το

The traitors of love
should be condemned
when they break through
the gates of heart

που ήταν η πιστή μετάφραση που έκανε ο πρώτος μεταφραστής από το

Της αγάπης τους προδότες
να καταδικάζουν
όταν της καρδιάς τις πόρτες
τις παραβιάζουν.

Και στο σημείο αυτό μπήκαν οι Φίλοι φωνάζοντας "Σαρπράιζ!" και συνεχίσαμε όλοι μαζί στο ρεφρέν:

Να 'χαν οι καρδιές αμπάρες
να κλειδαμπαρώνουν
να μην ξανακάνουν χάρες
όταν τις πληγώνουν.



.
.
.
χαμός έγινε
.
.